Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Vooruit kreeg Iva Bittová reeds verschillende keren over de vloer en dat telkens voor nieuwe, altijd verrassende performances. Naast een buitengewone violiste is Bittová een exentrieke stemkunstenares en weet ze met kleine attributen telkens heel aparte sferen te creëren. ‘De artieste verstaat immers de kunst om in één enkel lied alle denkbare extremen van het emotionele spectrum te bestrijken: ze schatert als een heks, huilt als een wolvin, kakelt als een kip, tsjilpt als een mus, klakt met haar tong, maakt bizarre keelgeluiden en laat al deze vocale hoogstandjes gepaard gaan met een mimiek die zowel waanzin als kinderlijke verwondering suggereert.’ (De Morgen)

Op haar imposante kerfstok prijken verder sporen van Moravische folk, vlekken klassieke muziek en flinke krassen jazz. Zo stond ze ooit op de planken met een rockband en raakte ze recentelijk, via haar oudste zoon, ook nog eens gefascineerd door de drum’n’bass-scène.
Bittová aan het werk zien is zonder meer een belevenis die weinig toeschouwers onberoerd laat. Ze speelt en zingt met een zodanige begeestering dat de energie die zij loslaat, bij het publiek in de kleren kruipt.

Over de viool zegt ze: ‘The violin is one of the finest musical instruments. It shapes and transforms me, awakens my feelings and emotions, fulfills me in the term, pointing to the highest values in my attitudes to music, to other people, and to myself. That is why I love the violin – and to love means to live!’

over het zingen: ‘Zingen isvoor mij haast even vanzelfsprekend als praten. Ik voel dus zeker niet de behoefte om, zoals de meeste operadiva’s, dagelijks allerlei stemoefeningen te doen. Mijn performance berust voor zo’n veertig procent op improvisatie, dus asl er me tijdens een optreden een of ander fantasietje door het hoofd schiet, ben ik geneigd om het spontaan in de compositie te integreren. Op het podium voel ik me volkomen vrij.’ (De Morgen)

Dit keer komt Bittová in het gezelschap van Vladimir Václavek met wie ze de akoestische dubbel-CD Bílé Inferno opnam. ‘Bílé Inferno, wat zoveel betekent als ‘De witte hel’, verwijst naar de dualiteit van het leven, naar de vele paradoxen di verweven zijn met onze gevoelswereld en dus met iedere vorm van expressie.’ (De Morgen)

Bittová en Václavek kennen erlkaar meer dan tien jaar, sinds ze beiden in (de aan Père Ubu verwante rockband Dunaj speelden. Met Bílé Inferno hebben ze hun belofte om samen iets te doen, eindelijk ingelost. Bittová: ‘Vladimir toverde het ene prachtige motiefje na het andere uit de snaren, ik improviseerde mee op mijnv viool en in amper twee weken hadden we alle songs klaar die nu op Bílé Inferno staan. Het ging razendsnel, omdat we nooit over de muziek hoefden te discussiëren. We voelden elkaar instinctief aan.’ (De Morgen)
Het resultaat is zeer geslaagd: Václavek voert met zijn unieke gitaarspel (dat teruggaat op Oosteuropese volkstradities) én met zijn gegroefde stem, een prachtige dialoog met Bittová.