“Het is nog maar enkele dagen geleden dat weerman Frank Deboosere op een veel te zonnige warme herfstdag tot inkeer kwam. Iedereen beseft wel dat het vijf voor twaalf is, maar eigenlijk is het al veel later”, vindt Günther Lesage, die samen met zijn theaterkompanen Joris Van den Brande en Pieter Genard deze fragmentarische voorstelling maakte. “Tabula rasa is geen rechtlijnig stuk, net zoals het heelal en ook de toekomst geen richting hebben. We hebben ons onder meer geïnspireerd op Wim Kayzers tv-serie Een schitterend ongeluk, waarin een antwoord wordt gezocht op de vraag ‘waartoe heeft de menselijke beschaving geleid?’. Met die kennis zijn we vervolgens de straat opgetrokken om mensen te interviewen.”
Leeft het besef ‘this body is in danger’ nog wel bij de mensen?
“Sommigen bleken goed op de hoogte te zijn wat betreft milieuproblematiek en overbevolking, maar er waren ook mensen die dachten dat we met 40 miljoen op de wereld wonen. We zijn nu met 6, 53 miljard, als die exponentiële groei zich voortzet, leven we over honderd jaar met 10 miljard op dit kluitje aarde. We vroegen de geïnterviewden ook naar de verantwoordelijkheid die ze willen opnemen of die ze zich toedichten. Dat is uiteindelijk de kernvraag van onze voorstelling geworden: kan, maar vooral wil een mens de wereld veranderen? De mens is het enige wezen op aarde dat over een bewustzijn beschikt en moraliteit onderscheidt, maar desondanks slagen we er toch niet in om zorg te dragen voor deze planeet en harmonieus samen te leven.”
Is tabula rasa de oplossing? Spons erover en opnieuw beginnen?
“We hebben ook VRT-journalist Jef Lambrecht gesproken, omdat hij een goed zicht heeft op de situatie in het Midden Oosten, dat een van de broeihaarden van mondiale bedreigingen is. Lambrecht stelt voor om gewoon even te stoppen met alles, ons te bezinnen en vanuit creativiteit iets nieuws te ontwikkelen. Een mooie maar utopische gedachte, want ondertussen draait de wereld door. Al liggen de oplossingen soms voor de hand: als Peking beslist om zijn metronet uit te breiden tot een lengte van 561 kilometer om zo de luchtvervuiling en het fileprobleem tegen te gaan, wat zou een nationaal metronetwerk dan wel niet kunnen doen?”
Dragen jullie in de voorstelling constructieve oplossingen aan?
“We willen niet met oplossingen komen, maar op onze manier, als theatermakers, aan de alarmbel trekken. We zouden ook Slisse en Cesar kunnen spelen, maar – met alle respect voor die Vlaamse klassieker – dat doen we niet. Met de film An Inconvenient Truth van Al Gore staat de klimatologische opwarming van de aarde plots volop in de belangstelling. Alsof iedereen, de politiek incluis, nu pas weer wordt wakker geschud. Het sterkt me dat theater, film en televisie wel degelijk een functie hebben en aan de alarmbel kunnen trekken. De KVS met de productie Als, dan of Dood Paard met Eco stellen op hun manier wereldproblemen aan de kaak. Je ziet overal in het theater engagement naar boven komen, en die evolutie kan ik alleen maar omhelzen.”
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: