Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Wilco bevestigt zijn geduchte livefaam in Gent – XXXX

Sinds de amper twee jaar oude dubbelaar Kicking Television almaar vaker opduikt in lijstjes van beste liveplaten aller tijden, heeft Wilco op elk podium een reputatie te verdedigen. In de uitverkochte Vooruit stak de Amerikaanse rockgroep opnieuw een ferme pluim op zijn hoed.
Jeff Tweedy en co bewogen hun publiek meermaals tot pure vervoering.

Het sextet uit Chicago bracht onlangs met Sky Blue Sky een zesde plaat uit. Die laat zich inhoudelijk met het woord ‘aanvaarding’ samenvatten. De wetenschap dat je de realiteit nooit naar je hand kunt zetten is voor zanger, gitarist en songschrijver Jeff Tweedy zo verlossend geweest, dat je hem dezer dagen het leven om de haverklap als ‘mooi’ hoort omschrijven. Van een man die een verslaving aan pijnstillers bedwong en eindelijk van zijn paniekaanvallen verlost raakte, kunnen we dat begrijpen.

Muzikaal gezien heeft die kentering zijn effect evenmin gemist. Samen met nog maar eens een nieuwe groepsbezetting (waarin avant-gitarist Nels Cline, toetsenist Mike Jorgensen en multi-instrumentalist Pat Sansone de jongste rekruten zijn) slaat Tweedy op Sky Blue Sky een bezadigder, minder weerbarstige toon aan. Zonder de dissonante uitbarstingen en wringende elektronische onderlagen geeft Wilco weliswaar een stukje van zijn avontuurlijke identiteit prijs, in Gent werd dat tekort moeiteloos opgevangen door het oudere werk.

Zo toonde Cline zich zeer bedreven in het ontketenen van zowel verzengende gitaarerupties als vingervlugge, maar nooit zielloze solo’s, die in ‘Handshake Drugs’ of ‘Shot in the Arm’ schitterend contrasteerden met het warme klavierwerk. En tijdens de eerste bisronde lieten ‘Via Chicago’ en ‘Spiders (Kidsmoke)’ nogal wat toehoorders ademloos achter. Wat het spelen met schijnbare chaos en het hinken tussen een krautrock- en een headbanggroove (jammer van ons korte haar) niet allemaal vermogen.

Niet dat de recentste songs daarvoor moesten onderdoen. In opener ‘Side with the Seeds’ liet slepende soul zich zonder morren aan potige, Allman Brothers-achtige gitaren koppelen. Een in elkaar gevlochten drietal van deze instrumenten tilde ‘Impossible Germany’ zelfs naar pure vervoering. Enkel het wat hoekige ‘Shake it Off’ was meer vorm dan inhoud.

Als Wilco erin slaagt zo’n concert neer te zetten op het Dourfestival deze zomer, zullen ook daar geheid fantastische herinneringen ontstaan.

• www.demorgen.be