Een topper in eigen land, is Wilco in Vlaanderen nog steeds een snoepje voor fijnproevers. Grofweg gesteld balanceert de Amerikaanse band tussen country en alternatieve rock. De groep wordt beschouwd als een belangrijke speler in de ontwikkeling van de ‘Americana’, de Amerikaanse rootsmuziek.
In Gent stelde Wilco een nieuwe plaat voor. Sky blue sky is een verrassende terugkeer naar de zachte country-sound waarmee de band in 1994 verrees uit de as van Uncle Tupelo. Fans van het eerste uur zijn blij met die terugkeer naar de ‘roots’, maar je kan evengoed betreuren dat Wilco zijn zoektocht naar avontuurlijker paden voor country nu onderbreekt.
Live blijft Wilco evenwel een sterke, zoekende band. Jeff Tweedy zong opener ‘Side with the seeds’ met een hele mooie, hoge stem en de groep voegde prachtige, zwierige versiering toe. Het had meteen kracht en poëzie en dat is mooi in een genre dat doorgaans gauw melig wordt.
foto: (c) De Standaard
Het gros van de songs kwam uit het nieuwe album en uit Yankee hotel foxtrot (2002). In ‘You are my face’ deed de driestemmige harmoniezang even denken aan Simon & Garfunkel, al heeft Wilco niet zulke vlotte songs, en zorgde de band er meestal voor dat de zachte lyriek van een song ook grondig verstoord werd.
Waarom is Wilco, ondanks veel kritische lof, nooit groot geworden in Europa? Op plaat slaagt de band er niet in om dezelfde dynamische, contrastrijke sfeer als op de concerten vast te leggen. Maar het mankeert de groep ook aan echt catchy songs, en de wil daar tevreden mee te zijn.
Op allerlei manieren werd de melodieuze harmonie verstoord: soms door korte, energieke uitbarstingen (‘Via Chicago’), dan weer door zweverige elektronica (‘Handshake drugs’) of met een klassieke jam middenin de song (‘Possible Germany’). Wilco mengde zijn songs ook meesterlijk met andere ritmische tradities uit jazz en funk.
Esthetisch deed dat al eens denken aan onze eigen Deus, ook zo’n band die ervan houdt om klassieke schoonheid te verstoren (te ‘verdeussen’, zegt Tom Barman dan). Live is zo’n aanpak een boeiend proces, omdat je als luisteraar constant dingen herkent, om dan meegenomen te worden in fantasierijke verbouwingen en contrasterende schokken.
Het mooie is dan wanneer je halverwege ineens toch een liedje krijgt als ‘Sky blue sky’. Na alle mogelijke rockverstoring gehoord te hebben, mag het ineens weer simpel en lief klinken, gewoon een pastorale country-ballad over overleven. Maar intussen zijn de oren ontstopt en klinken de clichés haast als nieuw.
Mooi hoor, Wilco. Er volgden twee bisrondes, met onder meer een verpulverend, repetitief ‘Spiders’ en nog wat zachtere, nieuwe songs om het publiek huiswaarts te sturen. Samen met Calexico, dat het heel anders aanpakt, is Wilco een van de interessantste aanvallen op de countrytraditie.
Wilco. Gehoord in Vooruit op 30mei.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: