Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Peter Verhelst fusioneert in Utopia GmbH/Hangende Tuinen de vorige etappes van zijn utopiefabriek, Origine en Chemisch insect, tot een mistige ruimte vol curiosa. Zijn bvba biedt geen onderdak aan een achtste wereldwonder, en toch is de verwondering nooit ver weg in dit bos van associaties.

Verhelst vond zijn inspiratie bij Dionysos, de vitalistische vrijbuitersgod met destructieve trekjes. De scène vormt dan ook een slagveld aan betekenissen, hoewel de vorm veeleer apollinisch aandoet: bezadigd en verstild. Maar onder die kalme oppervlakte stroomt de ongetemde levenslust.

De bewegingen van de dansers zijn omgeven door een waas van sereniteit. Hun lichamen krullen zich op en rekken weer uit als een oneindige slinger die aangedreven wordt door een onzichtbare mechaniek. Die beheerste danstaal doet oosters aan, een referentiepalet dat verder ingekleurd wordt door motieven als het oranje waterlijntje en de afglijdende witte kimono.

Aan het andere uiterste bevindt zich een sporenzoeker, die korreltje voor korreltje een berg delft, op zoek naar een nieuwe schat.

In de goede oude tijd diende de Wunderkammer om te entertainen. Ook probeerde de samensteller zijn wereldbeeld te weerkaatsen in een installatie van rariteiten.

Maar in deze Wunderkammer staan de exotica niet uitgestald als fossielen op een verstofte plank. Het zijn schrijnen vol mogelijkheden die zich niet laten vastpinnen op een bepaalde plaats of tijd. De associatieketen die elk voor zich mag vormen, eindigt steevast in nergens- en niemandsland.

Verhelst is een fervent aanhanger van het subjectivisme, zoveel is wel duidelijk. Daarbij stelt hij zich, zoals de titel al doet vermoeden, erg beperkt aansprakelijk op. Dan lonkt al snel de afgrond van de vrijblijvendheid.

Met het vermaak zit het hier wel snor. De dansers zijn zinnenstrelend, de camera-obscurascenografie prikkelt de nieuwsgierigheid naar wat zich allemaal in de kijkdoos afspeelt.

Doorheen de dikke mist tekenen zich de contouren af van een mysteriespel waarin het enigma domineert.

Wat blijft daarvan over als de rook rond dit Babylon verdwenen is? Een knap gefabriceerd staaltje esthetiek dat uitmondt in magisch surrealisme. Maar ook stil water dat niet persé diepe gronden verbergt. En daarin kun je niet duiken, alleen maar poedelen.

www.standaard.be