Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Briljant theatraal essay over hedendaagse beeldcultuur
Actie in beeld

De Amsterdamse School voor Nieuwe Dansontwikkeling (SNDO) bracht boeiende theatermakers als de Kroatische Ivana Müller en Andrea Bozic voort. Bozic brengt in Vooruit Still Life with Man and Woman, een briljant theatraal essay over hedendaagse beeldcultuur.

Bozic inspireerde zich op de film Blow up van Michelangelo Antonioni uit 1966. Een fotograaf probeert er obsessief te achterhalen of zijn foto van een koppel in een park geen moord verhult. Via dat verhaal bevroeg Antonioni zich over de relatie tussen wat we zien en verlangen. Still Life doet hetzelfde, maar binnen een andere tijdscontext, die van beelden vergeven is.

Het stuk speelt zich af rond een witte filmset. Een camera neemt de liveactie op. Beamers tonen zowel deze livebeelden als vooraf opgenomen scènes op het decor. In die constructie verschijnt Aimar Pérez Gali als de fotograaf die Sarah Vanhee, een kokette vrouw, wil schieten. Zij is aanvankelijk enkel als beeld aanwezig. Zodra Pérez dat beeld benadert, verdwijnt het echter. Als Vanhee later live opduikt, zal er nooit een fysiek contact zijn tussen de acteurs. Enkel in filmbeelden ‘lukt’ het toch. Intussen blijft Pérez fotograferen alsof zijn leven ervan afhangt.

Naarmate de actie vordert, wordt het decor overspoeld door briljante animaties van Julia Wilms. Ze tovert deuren, ramen en ruimtes tevoorschijn. Die animatie wordt steeds absurder. De acteurs, eindeloos virtueel verdubbeld, verzwinden zowat in deze beelden. Als de animatie wegvalt, blijven ze als eenzame tegenspelers achter. De illusie is op. Het is alsof het verlangen naar contact enkel mogelijk is in de fantasmatische beeldruimte, niet in de werkelijkheid.

De paradox van het stuk is echter dat de echte acteurs altijd een veel sterkere présence behouden dan de beelden, hoe indrukwekkend ook. Die paradox maakt Still Life ongewoon boeiend.

Gepubliceerd in De Morgen – Encore van 02/05/2007 door Pieter T’Jonck
Met 4 sterren erbij.