Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Alweer een Rock Rally-winnaar met een opmerkelijk debuut. Voor The Van Jets gaat het er nu om het retrorocketiket te ontstijgen. “We staan hier wreed achter. Er is geen enkel nummer waar we spijt van hebben. De sound zit wreed goed. We zijn trots op de geboorte van ons kind.”

Aan het woord zijn de gebroeders Verschaeve, de motor achter de Oostendse rockband The Van Jets, in 2004 de laureaat van Humo’s Rock Rally. Zanger-gitarist Johannes en drummer Mich Verschaeve kunnen niet zwijgen over hun debuut Electric soldiers. De broers namen hun tijd voor de plaat. Ze vonden het belangrijk eerst uit te vlooien wat voor een groep The Van Jets nu eigenlijk was.

,,Toen we de Rock Rally wonnen, stonden we nog niet zo ver’’, vertelt Mich. ,,We hadden amper opgetreden. Veel mensen dachten dat we meteen een plaat zouden uitbrengen. Maar we hebben eerst wat live- en studio-ervaring opgedaan. Er was geen haast bij. Toch zijn we niet het soort groep dat in het repetitiehok de liedjes als gek zit bij te schaven tot ze overdreven perfect zijn. Platen hoeven niet vol hits te staan. Er mag al eens een nummer opstaan dat minder voor de hand ligt en het album ruimte geeft.’‘

De overwinning van The Van Jets herinneren we ons nog. Een verdiende winnaar, dat wel, alleen een niet erg opvallende. De groep deed ons denken aan de vele Amerikaanse retrorockgroepjes die toen in trek waren. Johannes Verschaeve is zich er ten zeerste van bewust dat zijn groep te makkelijk in een hokje paste. ,,Veel mensen hebben een bepaald verwachtingspatroon als het op The Van Jets aan komt. Je ziet dat als we optreden. ‘Rock-’n-roll!’ roepen ze dan. Wel, met die verwachtingen hebben we op de plaat een beetje gespeeld. De echte rock-’n-rollnummers zijn heel heftig, terwijl er ook heel poppy liedjes op het album staan waarvan sommige mensen raar zullen opkijken.’‘

,,Er zat meer in ons dan alleen rock-’n-roll’’, vult Mich aan. ,,Bepaalde mensen schrijven ons te snel af op basis van die reputatie. Maar niet alle nummers zijn zomaar rond een riff opgebouwd. We hebben verschillende kleuren en invloeden aangebracht. We wilden onszelf niet vast rijden. Het had geen zin om altijd binnen hetzelfde straatje te opereren. Goed, met één herkenbare stijl kies je voor coherentie. Maar ik vind het een rijkdom dat wij de verschillende facetten van de groep hebben kunnen tonen.’‘

De broers kunnen het niet duidelijk genoeg maken: The Van Jets zijn de retrorock-stempel een beetje beu. Ze hopen dat de pers en de concertorganisatoren hun verwachtingen rond de groep bijstellen. ,,Mensen zullen ons wellicht nog altijd retrorockers noemen’’, zegt Mich. ,,Tja, dat is nu eenmaal de stijl die we graag spelen. Maar we hoeden ons voor eendimensionaliteit. De debuutplaten van The Strokes en The Datsuns waren heel goed, maar ze hebben zichzelf nooit kunnen overtreffen met hun volgende platen. Wij konden ruimer gaan en dat hebben we ook gedaan. We willen niet zomaar de boel in de fik zetten: sommige concertorganisatoren denken dat dat het enige is wat wij doen. Als het maar ‘blaast’, weet je wel?’‘

‘Blazen’ doet het sporadisch op Electric soldiers , zoals in het stomende titelnummer, in het Stooges-achtige ,,How many until death’’ en het groovy ,,I don’t know why’’, dat knipoogt naar ,,Taxman’’ van The Beatles. Die melodieuze signatuur komt van Johannes Verschaeve, die alle liedjes schrijft vooraleer ze aan de rest van de groep voor te leggen.

,,Ik kom met de architectuur van de song’’, zegt hij. ,,Dan komt de interactie. Want een akkoordenschema kan je op duizend verschillende manieren invullen. En we experimenteren veel met de klank van een song. We hebben genoeg gespeeld en geluld over deze muziek om ons eigen ding te kunnen creëren.’‘

Maar Johannes is geen dictator. Zo werd over enkele nummers op het album wel degelijk gediscussieerd. ,,Over ,,High heels’’ was er bijvoorbeeld discussie. We hadden dat liedje eerst op een nogal Black Sabbath-achtige manier ingevuld en Pascal Deweze, onze producer, was er niet echt wild van. Daar had ik hartzeer van. We hebben op dat liedje zitten zwoegen. Ik heb het akoestisch gespeeld voor Pascal en op den duur was hij ervoor gewonnen.’‘

Uit de teksten van de liedjes spreekt duidelijk een grote liefde voor Amerikaanse kitsch. Zo is ,,Johnny Winter’’ een fantasie over de gelijknamige cult- en bluesgitarist. Johannes weet niet precies wie Winter is, maar het personage fascineert hem.

,,Mijn kamer hangt vol foto’s van Amerikaanse idolen. Zij zijn mijn inspiratiebronnen – beschermheiligen, haast. Ik leerde Johnny Winter kennen door een fotootje in een televisiegids. Daar stond hij met zijn witte pak, grote olifantenpijpen, schele ogen en een Pontiac Firebird aan zijn zijde. Het is leuk om te fantaseren over figuren waarover je weinig informatie vindt. De tekst van het nummer is gebaseerd op een halve biografie van Johnny Winter, de rest heb ik er zelf bij verzonnen.’‘

The Van Jets moeten nu beslissen wat voor carrière ze willen. Welke Rock Rally-winnaars gaan ze achterna? Goose, de Kortrijkse band die in een mum van tijd hip is geworden in de Britse rockscène? Of Mintzkov Luna dat zijn tijd neemt en aan een rustiger tempo platen uitbrengt? De snelle hype of de trage groeiers? De Verschaeve-broers antwoorden nuchter dat de tijd raad zal brengen.

,,Je moet je eigen evolutie respecteren. Voor mij hoeft het op internationaal vlak niet zonodig supersnel te gaan. Natuurlijk zullen we de kans op een tournee in het buitenland met beide handen grijpen. Pas als je in het buitenland furore maakt, krijg je respect in België. Althans, die indruk heb ik. Ik had laatst een fijn gesprek met Willy Willy van The Scabs, die zei dat de klim naar de top veel leuker is dan daadwerkelijk aan de top te staan. En ik heb geen zin om een cynische muzikant te worden die als een koning wil worden bediend in het kleinste jeugdhuis.’‘

www.standaard.be