Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Drie jaar na hun triomf tijdens de Rock Rally hebben The Van Jets eindelijk hun eerste langspeler klaar. Op Electric Soldiers bewijzen de Oostendenaars dat ze meer zijn dan potige garagerockers met retroneigingen. “We kozen bewust voor rijkdom en diversiteit”, zegt zanger-gitarist Johannes Verschaeve.

The Van Jets, drie jaar na de Rock Rally. Songschrijver Johannes Verschaeve: “Ik merk dat de media toch wel nieuwsgierig zijn naar de eerste cd van een Rock Rallywinnaar. Men wil weten wat we ervan hebben terechtgebracht.”

“We hebben alle muzikale taboes overboord gegooid en de tijd genomen om te experimenteren met klanken en songstructuren”, luidt het bij The Van Jets. Het resultaat: een cd waarop je zowel wordt verwezen naar The Datsuns en The Stooges als naar The Beatles en Supergrass.

“Ten tijde van onze eerste ep lag alles van tevoren vast. Deze keer wilden we dat het scheppingsproces ook in de studio door zou gaan”, vertelt Verschaeve. “Daarom hebben we de tijd genomen om allerlei dingen uit te proberen: pedaaltjes, een rijkere instrumentatie… Proberen je livesound in de studio te reproduceren is zinloos, omdat die zo contextgebonden is. Wie naar een concert gaat, wordt in de massa opgenomen, raakt makkelijk onder de indruk door de lichtshow en het volume. Wat we wel hebben behouden is nonchalance. We wilden geen technisch perfecte cd maken, maar een band laten horen die speelt met zijn hart.
“Doordat we voor een goedkope opnameplek kozen, waren we zeer ontspannen, durfden we vaker buiten de lijntjes te kleuren en gebruik te maken van de mogelijkheden die de studio ons bood. Weet je, ik maak liever een veelzijdige debuut-cd die alle opties openlaat, dan me vast te rijden in één welomlijnd concept, zoals The Strokes hebben gedaan. Ik denk dat we een prima evenwicht hebben gevonden tussen diversiteit en coherentie.

“We wilden vooral experimenteren en vaak uit de bocht gaan. Dus hadden we een producer nodig die met goede suggesties op de proppen zou komen, mochten we vast komen te zitten. Zo kwamen we bij Pascal Deweze van Metal Molly en Sukilove terecht. Hij is een van de weinige mensen in Vlaanderen die niet bang zijn qua sound over de schreef te gaan. Hij bracht de Amerikaanse indiemixer Aaron Prellwitz mee en samen zorgden ze voor een organisch geluid: niet lofi, maar ook geen gepolijste superproductie. Het was een creatieve symbiose.
De titel Electric Soldiers verwijst naar de overvloed aan digitale en andere communicatiemiddelen waar we almaar vaker in verstrikt raken. “We beschikken wel over telefoon en fax en internet, maar al die snufjes helpen ons niet helderder te communiceren”, zegt Verschaeve. “Onze boodschappen zijn juist nog verwarrender geworden. Maar ook als muzikanten zijn we electric soldiers: we sturen informatie de ether in en voeren een symbolisch gevecht om aandacht.”

Heeft het nummer ‘Johnny Winter’ iets te maken met de gelijknamige bluesrockmuzikant uit de seventies?
“Ja, maar het is geen hommage. Het gaat veeleer over de vaststelling dat je over bekende personen die in tijdschriften staan een goed beeld denkt te hebben, terwijl dat slechts steunt op vluchtige indrukken. Ooit zag ik een fotootje van Johnny Winter in Humo staan: een albino met rode ogen en witte haren die poseerde voor een blitse Firebird. Ik vond dat hij er cool uitzag en ook zijn naam sprak tot de verbeelding. De song zelf steunt slechts gedeeltelijk op biografische feiten. Eigenlijk fantaseer ik gewoon over een fictieve gitaarheld.”

Nu Verschaeve de tijd heeft gehad om de muziek van zijn band te analyseren, stelt hij vast dat er door de songs op Electric Soldiers een rode draad loopt. “Op muzikaal vlak combineren we een rauwe met een gepolijste aanpak, maar er zit ook kitsch in onze nummers. Vandaar de glamrockcomponent. Ik hou wel van dergelijke knipogen en spielereien, van het contrast tussen sleazy en breekbaar. Vaak zoeken we naar een compromis tussen frivoliteit en schoonheid. En ook in mijn teksten heb ik achteraf enkele terugkerende thema’s ontdekt. Ik ben van nature een observator: de blik is voor mij nogal belangrijk. Een van mijn nummers heet, niet toevallig, ‘Their Glances’. De personages tasten elkaar visueel af, er wordt heel veel over en weer gekeken. Maar die dingen waren niet gepland, ik heb ze pas opgemerkt toen de cd al af was.”

Verschaeve is verantwoordelijk voor het songmateriaal van The Van Jets. “Ik zorg voor de architectuur, de rest van de groep voor de decoratie”, legt hij uit. “De inbreng van de anderen zit hem vooral in het tempo en het arrangement.” Dat ook zijn broer, drummer Michael, deel uitmaakt van het kwartet, zorgt regelmatig voor kibbelpartijen. “We kennen elkaar zo goed dat ik geen blad voor de mond neem. Een voordeel, want tegenover de andere bandleden moet ik eventuele kritiek toch iets verbloemder formuleren. Ons communicatiepatroon is gebaseerd op strijd. Dat gaat wel eens ten koste van de sfeer in ons repetitiehok (lacht). Ach, Mich en ik bekvechten wel veel, maar diepe vetes zijn er niet. Want eigenlijk mogen we elkaar wel graag.”
Vormt het feit dat de zanger nog schoolloopt geen rem op de ontwikkeling van de groep? “Nee hoor. Vorig jaar heb ik om den brode veel interimbaantjes gehad en toen was ik ’s avonds altijd mentaal uitgeput. Maar nu ik weer studeer, voel ik me veel frisser. Met andere dingen bezig zijn inspireert me. Tijdens de examenperiode heb ik zelfs acht nieuwe songs geschreven. Toegegeven, ik spijbel veel, maar de tijd die ik daarmee win, wordt nuttig besteed. Een obstakel kun je mijn studies dus niet noemen.”

Is het effect van de Rock Rally drie jaar na de feiten stilaan weggeëbd? “Ik heb de indruk dat onze overwinning van toen nog altijd deuren opent”, stelt Verschaeve. “Dat concours was een goede springplank. Op artistiek vlak zijn we sindsdien enorm gegroeid en ik merk dat de media toch wel nieuwsgierig zijn naar de eerste cd van een Rock Rallywinnaar. Men wil weten wat we ervan hebben terechtgebracht. Internationale ambities? Ach, een mooie kans zullen we nooit afslaan, maar laten we nuchter blijven. Nu onze plaat uitkomt, spelen we in de Benelux op talloze plekken waar we nog niet eerder zijn geweest en dat vind ik net zo spannend. Ik geniet van de geleidelijkheid waarmee we als groep evolueren. En ik vind het al de max dat we vandaag in De Morgen staan.”

www.demorgen.be