Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Mintzkov Luna, de groep die in 2000 de Rock Rally won en dezer dagen met 360° haar tweede prima cd uitbrengt, gaat voortaan als Mintzkov door het leven. ‘We waren dringend aan vereenvoudiging toe’, zegt zanger Philip Bosschaerts. ‘En dit was het geknipte moment.’

De nieuwe plaat werd opgenomen met de Britse producer Mark Freegard (zie kader). ‘We zochten iemand met een onbevangen kijk op onze muziek. Mark had Last Splash van The Breeders geproducet, een cd die we allemaal goed vinden, en toen we hem vroegen, reageerde hij meteen positief.’

M For Means and L for Love, het vier jaar oude Mintzkovdebuut dat 10.000 maal over de toonbank ging, vervult Philip Bosschaerts nog altijd met trots. “We droomden er al zo lang van een plaat te kunnen maken en toen we eenmaal in de studio zaten, waren we als kleuters in een speeltuin: we wilden alle tuigen uitproberen. Alleen werden de songs daardoor zo gelaagd dat het ons moeite kostte ze live te spelen. Eigenlijk is het nooit onze bedoeling geweest muziek met stoorzendertjes te maken. Ten tijde van ons debuut waren we geneigd duizend ideeën in onze nummers te stoppen, maar dat werd te vermoeiend. Dit keer besloten we ons tot één idee te beperken, het grondiger uit te werken en het speelplezier centraal te stellen. Daardoor is ons repertoire vanzelf rechtlijniger geworden.”

Wie naar ‘360° luistert, krijgt zelfs het gevoel dat achter Mintzkov een heuse punkband schuilgaat. “We zijn grote popfanaten, maar zij die ons kenden van ‘Mimosa’ schrokken zich vroeger altijd rot als ze naar een van onze optredens kwamen: ‘Zo hard!’ Vandaag leunt onze podiumsound dichter aan bij die van de cd, maar hoe tegendraads onze nummers ook zijn opgebouwd, er zit altijd een zekere vlotheid in. We streefden naar een groovyer geluid, dus hebben we de dingen simpel gehouden.”

De titel van de nieuwe cd is een verwijzing naar Mintzkovs circulaire werkmethode. “Deze groep werkt als een echte democratie”, zegt Bosschaerts. “Niet makkelijk, want we schrijven niet volgens een vast stramien en er is geen duidelijke rolverdeling. Ieder van ons bemoeit zich met alle onderdelen van de songs en niemand kan voorspellen waar we uitkomen. We cirkelen net zo lang rond de melodieën tot we hun kern hebben gevonden. Dat verklaart waarom onze liedjes soms zoveel verschillende vormen aannemen.”

Om hun muziek puur te houden, hebben de leden van Mintzkov overdag een gewone baan. De toetsenman en de bassiste werken in een platenzaak, de drummer is uitzendkracht, de gitarist is vertegenwoordiger en de zanger is meubelsjouwer. “Zo hoeven we geen artistieke toegevingen te doen. Ook onze cd’s financieren we zelf, in de hoop dat die investering vroeg of laat vrucht afwerpt.”

Volgens Philip Bosschaerts heeft Mintzkov zeer veel opgestoken van Frank Duchêne, met wie de groep destijds haar eerste plaat opnam. “Hij vond dat er te veel informatie in onze nummers zat, dus leerden we onszelf te beperken en weloverwogen keuzes te maken. We hadden verwacht dat Mark Freegard veel meer in onze songs zou ingrijpen, maar uiteindelijk heeft hij ons veeleer geregistreerd dan geproducet. Hij was een goede coach, iemand die ons geruststelde als we in de studio aan het twijfelen sloegen. Hij ging ook altijd af op zijn gevoel. ‘Analyseer niet te veel’, was zijn devies. Mark heeft zo zijn eigen manier van werken: hij heeft een hekel aan controlekamers en staat erop in dezelfde ruimte te werken als de groep. We zijn bijzonder tevreden over het resultaat.”

Bosschaerts schrijft zijn teksten nog altijd volgens de knip-en-plakmethode. “Maar de muziek komt altijd eerst en de sfeer die ze oproept, vormt mijn leidraad”, vertelt hij. “Verwacht van mij dus geen scherp afgelijnde verhaaltjes. Ik speel liever met beelden die bij de luisteraar hopelijk een gevoel van herkenning teweegbrengen. Ik werk hard aan mijn teksten, maar het maakt me niet uit of de mensen echt begrijpen waar ze over gaan.”

Wel tekenen zich op 360° enkele thematische krachtlijnen af. Een verstoorde communicatie en een diepgeworteld wantrouwen jegens de mechanismen van de taal staan in veel van de songs centraal. “Het zijn onderwerpen waar ik niet bewust over nadenk, maar die er wel insluipen: relaties met geliefden of plaatsen, het vinden van je eigen plek in het universum. En ik ben sowieso iemand die moeilijk communiceert. Ik vind het zeer moeilijk de juiste dingen te zeggen op het juiste moment. Vooral met timing heb ik het lastig.”
Een ander thema op de cd is escapisme. “Mijn nummers zijn meestal autobiografisch, maar in ‘Miles Ahead’ en ‘Return & Smile’ heb ik het voor het eerst over andere mensen: kennissen die alles achterlaten om aan het andere eind van de wereld een droom na te jagen. Ik denk niet dat ik het zou kunnen, maar het fascineert me wel.”
‘Life after Fire’ en ‘Hitman’ suggereren echter dat ook de actualiteit af en toe in de songs van Mintzkov doorsijpelt. ’”Hmm, ‘Hitman’ was mijn reactie op de moorden van Hans Van Themsche. Ik nam me voor eens politiek uit de hoek te komen, maar achteraf bekeken ben ik blij dat het me niet is gelukt. Want zonder die vaagheid zou dat nummer wellicht geen lang leven beschoren zijn.”