Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Rachida Lamrabet: schrijfster en juriste

“Rachida Lamrabet heeft de jaarlijkse literaire schrijfwedstrijd voor allochtonen gewonnen. Haar verhaal “207” over twee mannen die naar hun thuisland rijden, is met een “grappige, ontwapenende ondertoon” geschreven” (VRT)
_“Ook Lamrabet heeft iets te zéggen in Mercedes 207, waarin een oudere man pendelt tussen Marokko, zijn geboorteland, en Borgerhout, de plaats waar hij thuis is. De bitterzoete ironie die in dat laatste besloten ligt (zonder dank aan het VB), en de veel minder zoete reminiscenties aan het racisme dat de vroegere ‘gastarbeiders’ hebben ervaren, weet Lamrabet goed te laten uitkomen, zonder pamflettair te worden of in klagerigheid te vervallen.” (Knack)

Wouter Deprez – stand up comedian
Kandidatuur Politieke en Sociale wetenschappen, licentiaat Vergelijkende cultuurwetenschappen, toneelschool aan het Conservatorium, Slimste Mens ter Wereld (2005), winnaar Humo’s Comedy Cup (2003), bekend ook van de Rechtvaardige Rechters

Bruno De Wever
Professor Nieuwste Geschiedenis aan de UGent. Hij publiceerde verschillende boeken en artikels over de Vlaamse beweging, het Vlaams-nationalisme en de Tweede Wereldoorlog. Hij is o.m. redactielid van Wetenschappelijke tijdingen.

Roel Vande Winkel: postdoctoraal onderzoeker bij het FWOVlaanderen
Hij voert zijn onderzoeksproject Beeldmedia, propaganda en politiek uit aan de Werkgroep Film en Televisiestudies (UGent – Vakgroep Communicatiewetenschappen). Gastprofessor aan de Sint-Lukas Hogeschool Brussel en Europees book review editor voor het Historical Journal of Film, Radio and Television. Hij situeert speciaal de film “Met onze jongens aan den IJzer”.
Het is weinig verrassend dat de films van Clemens De Landtsheer (1894-1984), Vlaams-nationalist en secretaris van het IJzerbedevaartcomité, sterk politiek gekleurd waren. Wat misschien verklaart waarom in de Belgisch filmgeschiedenis tot dusver weinig aandacht aan deze fascinerende figuur besteed werd. De Landtsheer is vooral bekend omwille van zijn documentaire “Met onze jongens aan den IJzer” (1928-1929), maar produceerde en verdeelde ook heel wat Vlaamse actualiteitsfilms en filmjournaals. Deze “Vlaamsche gebeurtenissen” behandelden nieuwsfeiten (sportwedstrijden, politieke gebeurtenissen, overstromingen.) en lokale folkloristische gebeurtenissen (viering van een 100-jarige, begrafenis met een weitewagen).

Rik Coolsaet
Hij doceert aan de Universiteit Gent een aantal vakken inzake buitenlandse politiek, met name de geschiedenis van de wereldpolitiek vanaf het begin van de negentiende eeuw tot en met wat de dag van morgen (misschien) brengen kan. Coolsaet heeft ook een vak over het buitenlands beleid in België, bestemd voor de laatstejaarsstudenten, maar ook voor wie zich wil voorbereiden op een diplomatieke loopbaan. Sedert eind 2002 is hij ook directeur bij het Egmont-Koninklijk Instituut voor Internationale Betrekkingen (Brussel), waar hij het programma ‘Veiligheid & Global Governance’ leidt. Zijn laatste boek heet Macht en waarden in de wereldpolitiek – Actuele vraagstukken in de internationale politiek (Academia Press).

Guido Fonteyn
Voorzitter van het dagelijks bestuur van het Kaaitheater en beheerder van de Katholieke Universiteit Brussel, werkt in opdracht van het Prins Filipsfonds aan de uitwisseling van journalisten tussen Vlaanderen en Franstalig België, en tussen België en Nederland. Guido Fonteyn is ongetwijfeld de Vlaming die de meeste interesse toont voor Wallonië. Sinds 1979 schreef hij er vijf boeken over (waaronder Afscheid van Magritte). Hij gaat in op de vastgeroeste opvattingen over eigenschappen die Vlamingen en Walen elkaar toeschrijven. De clichés zijn ontstaan in de periode van de grote migratie vanuit Vlaanderen naar Wallonië. De Vlamingen werden daar helemaal niet goed onthaald en ondergingen het lot van elke nieuwe migrantengroep: van spot tot discriminatie. Fonteyn schrijft momenteel ook columns voor De Morgen.

Marc Reynebeau
Geboren in Albertstad (thans Kalemie, Congo), studeerde af als licentiaat in de Geschiedenis aan de UGent. Hij was redacteur bij Knack en schrijft momenteel voor De Standaard. Marc Reynebeau presenteerde het cultuurprogramma Trommels en Trompetten (Canvas), excelleerde in de Slimste Mens ter Wereld en trok met punkicoon Johnny Rotten van The Sex Pistols door Engeland, een bewogen reis die werd vastgelegd in de serie Rotten & Reynebeau. Hij is ook auteur, o.a. Het klauwen van de leeuw (1995), Een geschiedenis van België (2003) en Het nut van het Verleden (2006) prijken op zijn palmares.
Na de moord op Theo Van Gogh, schreef Reynebeau een opiniestuk, waarin hij opriep om “de voorkeur te geven aan het door de Verlichting geïnspireerd debat, in plaats van wederzijds gescheld, wat mogelijk leidt tot polarisering en geweld”.

Selahattin Koçak
Geboren in Beringen, werkt vanaf zijn zestiende in de mijn, tot aan de sluiting in 1989. Daarna studeert hij aan de Sociale Hogeschool in Heverlee. Bij de gemeenteraadsverkiezingen wordt hij met een indrukwekkend aantal voorkeurstemmen tot raadslid voor de SP.A gekozen. Hij wordt de allereerste schepen van Turkse afkomst in Vlaanderen. Selahattin Kocak gaf ook les aan de politieschool van Limburg. Hij krijgt door De Slimste Mens ter Wereld televisiebekendheid. “Ik wil mij niet profileren als allochtoon”, zegt hij. ,,Ik ben geboren in België en een getogen Limburger en Beringenaar.” En: “Toen ik mijn kinderen in een 30/70-integratieschool ging inschrijven, zetten ze hen bij de 30, dus bij de allochtonen. Dan ben ik kwaad geworden: hoe lang moeten wij nog integreren eer wij als Belg worden aanzien, eer mijn kinderen in de kolom van de 70 staan?’‘

Hind Fraihi
Hoe vaak wordt ons een blik gegund vanachter de deuren van de radicale islam? Hebben we enig idee hoe moslimextremisten denken, en waaróm ze zo denken? Wie zijn die moslimextremisten, en zijn ze klaar voor een terroristische actie? Hind Fraihi ging undercover en vroeg het aan de moslimextremisten zelf. In Molenbeek, het Klein-Marokko van België, leefde zij in de gedaante van een studente sociologie. Ze ging daar waar geen camera’s komen, waar journalisten zonder islamitische afkomst geen toegang hebben, waar openhartig wordt gesproken in de taal van de koran. Undercover in Klein-Marokko omschrijft het toenemende moslimfundamentalisme als een politieke godsdienst, die weigert de hand in eigen boezem te steken. Brussel, Parijs, Amsterdam, de politieke islam in het Westen kan worden omschreven als een collectieve vlucht voor de maatschappelijke malaise in de Arabische wereld. Met alle gevolgen van dien voor het Westen. Fraihi gaat niet voorbij aan de ‘herislamisering’ van aanvankelijk gematigde moslims. Tegenover deze ‘born agains’ staan tegenwoordig ook geheel andere extremistische moslims: zij die stemmen op het Vlaams Belang. Hun getuigenissen zijn voor politiek correcte moslims onwelgevallig…

Mark Heirman
Beschavingen botsen niet – In de tang tussen religie & cultuur

Cultuur en religie vormen de taaiste ingrediënten van elke samenleving. Ze beklemtonen de verschillen tussen mensen en volken en de manier waarop ze die beleven. Ze leveren de grondstof voor eindeloze conflicten.
Beschavingen belichamen daarentegen het gemeenschappelijke erfdeel van de mensheid. Ze zijn niet op het verleden maar op de toekomst gericht. In tegenstelling tot cultuur en religie is beschaving een kwestie van eenheid, niet van verscheidenheid. Beschavingen botsen niet, is de centrale stelling van deze anti-Huntington. Vanuit werelden van verschil smeden ze een gemeenschappelijke toekomst, die in tegenstelling tot zoveel onheils- en ondergangsprofeten geen natuurlijke grenzen erkent. Want beschaving is een kwestie van vooruitgang, niet van verval. Het is een vooruitgang die zelfs van culturen en religies hefbomen maakt van een nieuwe wereld. Beschavingen botsen niet is Heirmans confrontatie met klassieke denkers over dit onderwerp als Wildiers, Huizinga, Huntington en Fukuyama.

Mark Heirman (1947) is filosoof en publicist op het gebied van de internationale politiek. Hij is ook de tekstschrijver van premier Guy Verhofstadt.

’De kroon op zijn werk van het voorbije decennium [...] Heirmans visie is niet alleen boeiend, ze biedt ook hoopvolle perspectieven’.(De Morgen)

Sami Zemni
Politieke islam, 9/11 en jihad. Paradoxale democratisering van de islam

Na de aanslagen van 9/11, de moord op Theo Van Gogh of de aanslagen in Madrid is één zaak duidelijk: de islam staat in het middelpunt van de belangstelling. Soms wordt de islam gezien als de nieuwe vijand bij uitstek in een nakende botsing der beschavingen, soms wordt het gezien als onverenigbaar met de democratie en dus als een obstakel voor de integratie. Dit boek gaat in tegen de idee van een botsing der beschavingen. De conflicten, het geweld en de spanningen waar de islam deel van uitmaakt verwijzen naar algemene globaliseringprocessen. De islam is niet de centrale actor, ze stuurt deze processen helemaal niet maar is er afhankelijk van. De islam is in volle verandering, zowel in Caïro, Jakarta of Antwerpen, maar dit betekent niet dat we geen inspanning moeten leveren om de vele verschillende stromingen en tendensen van elkaar te onderscheiden.Dit boek wil dan ook de veelvuldige hedendaagse complexiteit en diversiteit van de islam analyseren en duiden door het fenomeen historisch en maatschappelijk te plaatsen om zo de hedendaagse problemen, conflicten en manifestaties van de islam beter te begrijpen.

Sami Zemni is als professor verbonden aan de vakgroep Derde Wereld van de U.Gent. Hij leidt er de Middle East and North Africa Research Group (MENARG) en is er directeur van het Centrum voor islam in Europa.