Op het album ‘11 Songs’ verenigt de Belg Luc Mishalle drie culturen: Europese blazers ontmoeten percussie uit Burkina Faso en gnawamuziek uit Marokko.
Met zijn nieuwe project 11 Songs gaat componist en saxofonist Luc Mishalle nog dieper in de muzikale kruisbestuiving die we van hem gewend zijn. Eind december was Mishalle in Burkina Faso voor de opnames van een album met een resem vrienden: de Europese blazers en Marokkaanse gnawa’s van Marockin’ Brass, de Burkinese groep Foliba van djembémeester Adama Dramé en de Britse medecomponist en saxofonist Trevor Watts. De uitdaging was met al die soorten muziek aan de slag te gaan zonder dat het ene genre het andere zou domineren.
‘We maken geen fusie, maar proberen al die stemmen naast elkaar te laten staan en toch een eenheid te creëren’, zegt Luc Mishalle, directeur van de Brusselse muziekeducatieve organisatie Met-X. ‘Onze composities zijn raamwerken waarin we de muzikanten niet verplichten allemaal op dezelfde manier te spelen. Iedereen krijgt ruimte om zich uit te drukken.’
Vanwaar die vreemde groepsnaam, ‘11 liedjes’?
‘We vonden geen groepsnaam die de lading dekte, terwijl de werktitel 11 Songs ons wel intrigeerde. We waren toen ook met elf muzikanten. Op het album hoor je elf stemmen uit jazz, hedendaags, traditioneel en klassiek. We zoeken naar het amalgaam van al die stemmen.’
Makkelijker gezegd dan gedaan.
‘Wij zijn allemaal oude mensen, allemaal over de vijftig (lacht). Trevor Watts is zelfs in de zeventig, daar hoor je stilaan een leven in doorklinken. Onze ervaring maakt het mogelijk om al die stemmen in harmonie naast elkaar te laten leven, zonder er een brij van te maken. Adama Dramé is een krak in traditionele muziek, maar hij heeft ook een lange staat van dienst in vernieuwende projecten, onder meer met Les Percussions de Strasbourg en met een echt jazztrio. We kennen hem van vorige samenwerkingen met Marockin’ Brass. Trevor Watts schreef de helft van de composities. Zijn schriftuur is geïnspireerd door zijn ervaring met muzikanten uit Ghana, een buurland van Burkina Faso. West-Afrikaanse muziek zit intussen in zijn bloed.’
Schrijf je op dezelfde manier muziek als Trevor Watts?
‘Neen, wij vullen elkaar juist aan. Trevor is veeleisender voor de percussiesectie. Hij wil dat er gespeeld wordt zoals hij het hoort in zijn hoofd. Ik vertrek vanuit de bestaande ritmiek, al probeer ik ook nieuwe dingen uit. Voor 11 Songs zijn mijn stukken redelijk relaxed en open, terwijl Trevor veel meer op speed leeft, ondanks zijn leeftijd. (lacht) Hij gaat richting drum-’n-bass, ik hou het bij een cool funkgevoel.’
Heeft deze uitwisseling een multiculturele boodschap?
‘Ik heb nooit met boodschappen gezwaaid, het gaat me om de muziek. Je moet mensen zoeken die bij elkaar passen. Wij hebben de polariteit tussen blank en zwart gebroken door een derde partner toe te voegen. Want we willen geen bende witte Europeanen zijn die de confrontatie aangaat met zwarte Afrikanen. Door er de gnawa’s bij te betrekken en een Marokkaanse geluidstechnicus werd de muziek organischer. Met drie culturen moet iedereen veel meer luisteren naar elkaar, alles drijft naar elkaar toe.’
Zijn er ook composities van de Afrikanen?
‘Jawel, één song is van Adama Dramé en een van de Brusselse Marokkaan Rida Stitou, telkens geschreven vanuit hun traditie. Gnawamuziek heeft zijn wortels in West-Afrika, er zijn frappante overeenkomsten. Het was boeiend om te zien hoe de Marokkanen hun roots herontdekten. Door de niet-traditionele bezetting kwamen er moeilijkheden bij kijken om die nummers uit te voeren. Gnawa is een spel van vraag en antwoord, het antwoord moest gezongen worden door de blazers. Ook boeiend was hoe snel Burkinese en Marokkaanse percussionisten op elkaar ingespeeld waren en hoe de Burkinezen stukken Marokkaanse muziek overnamen. Als je dat bereikt, begint je muziek echt te leven.’
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: