Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Met ongeveer 1.700 bezoekers haalde de eerste editie van het nieuwe Jazz and Sounds festival alvast het beoogde aantal bezoekers. Het festival bood een veelheid van concerten en mikte op de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber. Maar er was wel een verschil tussen de sfeer in de Vooruit en de Bijloke.

Remco Campert

Als je je festival kunt openen met een fijnbesnaarde maar zo precies formulerende dichter en auteur als Remco Campert zit je goed. Weinigen schreven zulke mooie jazzgedichten als deze 80-jarige Amsterdammer. De nog wat jongere nachtburgemeester van Rotterdam Jules Deelder mag dan vaak voor meer animo en entertainment zorgen, maar de sensibiliteit van Campert haalt hij niet. Saxofonist en fluitist Ben Sluijs blies alles mooi aan elkaar en wist zelfs de geest van Charlie Parker door de zaal te laten zweven.

Truffaz

Veel was er ook te doen over het jonge nieuwe saxofoon- en klarinetfenomeen Colin Stetson. De meningen waren achteraf verdeeld. Vaak werd zijn imposante circulaire ademhalingstechniek geprezen waardoor een niet aflatende stroom van klanken ontstond.
Veel enthousiasme in de theaterzaal was er voor het duo van pianist Malcolm Braff en trompettist Erik Truffaz. Truffaz en Braff vonden elkaar in enkele treffende momenten, maar vaak botsten hun stijlen ook. Truffaz speelde ook net iets te graag met de knopjes van zijn samples- en loopapparaten. Dat werkte storend. Truffaz is op zijn best als hij gewoon lange noten speelt en daarmee pakkende melodieën maakt.

Fred Van Hove

We maken een sprong naar zaterdag toen het trio van pianist Fred Van Hove en de bassisten Barry Guy en Wilbert de Joode, die samen in de toegangshal van de Bijloke speelden. Pure vrije improvisatie doet Van Hove ooit iets anders? was het, maar er zat een mooie spanning en kracht in. De muziek golfde op en neer, soms imiteerden de bassen wat graag krakende deuren die open en toe gingen. Barry Guy had veel materiaal nodig, Wilbert de Joode kiest voor een vorm van verfijning en Fred Van Hove liet de noten en clusters daar doorheen botsen

Miroslav Vitous

Een ontgoocheling werd het concert van de virtuoze bassist en groet naam op dit festival Miroslav Vitous. Vitous maakte op ECM een mooi album ‘Remembering Weather Report’, waarin hij zijn eerste jaren bij de legendarische groep Weather Report op een originele manier opriep. Maar live kwam de muziek zelden over. De solo’s van saxofonist Gary Cambell leken wel interessant, maar je hoorde ze niet goed. Trompettist Franco Ambrosetti straalde ook al niet veel overtuiging uit en Gerald Cleaver hield zich ook al gedeisd. Vitous trok daar baslijnen (gestreken en pizzicato) doorheen, maar kon de muziek niet samensmeden. Hij goochelde ook al met samples hij maakte zelfs een hele bibliotheek met klassieke orkestsamples maar ook dit keer werkte het eerder irriterend dan muzikaal. Dat er weinig volk zat in die plots zo grote Bijlokezaal deed er ook al geen deugd aan.

New York

Dat euvel speelde ook op zondagavond toen een speciaal uit New York overgevlogen groep van zeven musici het werk van de beroemde Roemeense componist George Enescu speelde. Pianist Lucian Ban en bassist John Hebert hadden een aantal stukken van Enescu bewerkt en lieten daar jazzmusici en improvisatoren op reageren. Ze bogen zich over de beroemde 3e Sonate voor viool en piano en de onvoltooide 4de Symfonie, kamermuziekstukken en grotere orkestwerken. Ban en Hebert hadden een superbe groep samengesteld. Met tablaspeler Roy Badal kreeg de muziek een exotisch tintje, al paste zijn inbreng meesterlijk bij het geheel. Met blazers als Ralph Alessi en Tony Malaby en violisten als Mat Maneri en Albrecht Maurer alsook drummer Nasheet Waits klonk deze muziek zowel doordacht als meeslepend.

150 mensen

Raffinement en vindingrijke solo’s wisselden af met bredere bewegingen. In de zaal zaten misschien 150 mensen. Na elk nummer verlieten mensen de zaal en waaide het lawaai van de belendende bar binnen. Voor zulke subtiele muziek doet dat geen deugd. Hadden ze tenminste half weg de zaal een doek kunnen hangen. Dan voelde je de koude adem van een lege zaal niet in je rug. En hadden de muzikanten ook wat meer teruggekregen van het publiek.
Het viel op Vooruit lokt met dit soort muziek meer volk. Het heeft dan ook een veel langere traditie in dit genre. De Bijloke gaat er nog wat onwennig mee om. Ook viel op dat de kleinere concerten meer aansloegen dan de grote. We hoorden verrukte reacties op cellist Ernst Reijsiger.

Kansen

Maar dit festival moet kansen krijgen. Het gebeurt zelden dat vijf partners zoals De Bijloke Muziekcentrum, Gent Jazz Festival, Vooruit, het conservatorium en het Kask van de Hogeschool Gent de handen in elkaar slaan.
in een stad als Gent eensgezind samenwerken aan een nieuw project dat niet altijd vanzelfsprekende muziek brengt. En waarbij ook studenten worden betrokken. We zijn benieuwd wat de tweede editie zal brengen.

www.nieuwsblad.be