Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

BRUSSEL l Na zijn lauwe Radio 1-sessie, waarin de nieuwe songs een premature indruk wekten, vroegen we ons af wat er in Gabriel Rios gevaren was. Maar geflankeerd door Jef Neve en Kobe Proesmans maakten de Porto Ricaanse Gentenaar én zijn songs donderdag wél een montere indruk. En daar was geen ‘Hallelujah’ voor nodig.

Neve en Proesmans tekenden niet alleen voor dit optreden maar ook voor de opnames van Rios’ langverwachte, derde cd. Hoe die zal heten, werd donderdag alweer niet duidelijk, net zoals de releasedatum een raadsel bleef. Hoorden we twee maanden terug nog dat de opvolger van Ghostboy en Angelhead voor februari bedoeld was, dan bleken “onbekende machten roet in het eten te hebben gestrooid”. Dat was toch het verhaal dat Rios donderdag ophing. “Maar liedjes kun je niet tegenhouden”, besloot hij. Zo ging de nieuwe plaat dan ook zowat integraal in première in de Botanique.

Zo hield ‘The Things We Know’ je bijvoorbeeld tot het eind in de ban. Het bleek de eerste song die Neve ooit met Rios schreef, en hij kon tellen als beginselverklaring: een dreigende piano, bruuske tempowisselingen en de wervelende ritmische ruggengraat van Proesmans stuurden die song zelfs richting akoestische prog. “Bad dreams come your way”, hoorden we Rios nog sissen in de coda, maar daar moest je tijdens het concert geen geloof aan hechten.

Met een sfeervolle rêverie als ‘The Dangerous Return’ (een setlist op het podium verried die titel) klonk Rios nog een stuk avontuurlijker dan in zijn begindagen. Neve leek daar voor een groot deel verantwoordelijk voor: zowel op vleugel als op synth bepaalde hij de klankkleur van haast elke song. Zo kreeg ‘Diamond’ een ragfijn nachtmuziekje mee, waarbij Rios overtuigde als soulvolle crooner, al botste hij bij hogere noten vaak op de beperkingen van zijn stem.

Sinister parcours

Even later schudde Neve dan weer de kitscherigste riedels uit zijn mouw, in het Spaanstalige ‘Papo’: een hilarische noot in een verder broeierig, sinister parcours. Rios’ fascinatie voor innerlijke demonen bleek onveranderd: nieuw werk handelde over verdwalen in de roes van het nachtleven (‘Gulliver’), meervoudige persoonlijkheidsstoornissen (‘Tidal Wave’) door vlammen verteerde protagonisten (‘The Dangerous Return’) en uitstervende sterrenbeelden (het jazzy ‘Orion’). Maar evengoed hing de zanger een vertwijfeld beeld van zichzelf op: zo vroeg hij zich plots vertwijfeld af of al dat nieuwe werk niet te veel was om te verhapstukken. En een moment later kondigde de zanger ‘Natural Disaster’ aan als een parabel over een muzikant met hoge ambities. Na een tijd loopt echter alles mis voor deze grote belofte en eindigt hij waar hij ooit begon: als troubadour rond het kampvuur, voor vrienden. “And that’s just fine”, glimlachte de ingeweken Porto Ricaan even, alsof hij het zelf graag wilde geloven. Nu, na een concert als dit lijkt de geur van verkoolde marshmallows en knetterende takken niet meteen Rios’ enige optie.

© De Persgroep Publishing