Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Een Frans-Amerikaanse samenwerking als die van Beach House kon enkel een botsing zijn tussen dromerig verlangen en aardse grooves.

Victoria Legrand, de uit Frankrijk afkomstige zangeres van Beach House, straalde op het kleine podium van de Balzaal van de Vooruit een melancholische sfeer uit. Ze zong haar wiegende songs met een intrigerende, slepende alt en bevond zich meestal in het donker.

Met naast zich een drummer en haar vaste kompaan Alex Scully, die gitaar speelde en elektronische ritmepatronen uit een valies liet opwellen, bracht Legrand dromerige popmuziek. Die verwees evengoed naar de pop van de sixties als naar arty rock zoals die van Velvet Underground.

De zaal was uitverkocht, want het derde album van Beach House, Teen Dream, wordt door kenners als een van de beste platen van het jaar aangeduid. De spanning tussen de weemoedige texturen en de melodieuze zang spreekt aan in deze tijd en Legrand wordt vaak vergeleken met de Duitse zangeres Nico.

Het concert bevestigde de unieke positie van Beach House. De band speelde nagenoeg heel zijn nieuwe album zonder daar zinnige commentaar bij te geven. Het publiek werd ondergedompeld in een heen en weer golvend universum dat evenzeer bedwelmde als verontrustte.

Live verloor de groep iets van de wonderlijke sfeer van de plaat en werd de muziek meer groovy en aards. Gevaarlijk! Als Legrand zich beperkte tot percussieve zang, sloeg de monotonie toe. Maar wanneer ze boven op de modale muziek een duidelijke melodielijn zong, klonk het magisch.

Afsluiter ‘Ten Mile Stereo’ paarde zo’n stevig ritmepatroon aan een repetitieve melodie en met ‘Zebra’ heeft Beach House een song die je nog na het concert meezingt. ‘Walk in the park’ deed onweerstaanbaar denken aan minimalistische hedendaagse muziek.

Het lijdt weinig twijfel dat Beach House met zijn derde plaat zal doorbreken. De vorige twee albums waren op de ‘juiste’ websites al bejubeld en de associatie met Grizzly Bear en Fleet Foxes – grote fans – wordt op internet breed uitgesmeerd. We kunnen de band deze zomer minstens op Pukkelpop verwachten.

Songs als ‘Norway’ en ‘Used to be’ lieten perfect horen hoe alternatieve muziek vandaag moet klinken: een mix van kinderlijke popmelodieën, veel harmoniezang, maar ook gezocht in zijn structuur en ronduit eclectisch in zijn context. Bitterzoete emoties, het duister als een woonzaam oord.

Hoe het niet moet, demonstreerde Lawrence Arabia in het voorprogramma. De nieuwe cd Chant darling wentelt zich nostalgisch in sixtiespop en zo’n band met mannen in baarden en ruitjeshemden is erg ‘in’ en aaibaar. Maar live verloor de groep zich te vaak in zinloze jams. Enkel opener ‘Dream teacher’ en het leuke ‘Beautiful young crew’ overstegen het gemiddelde.

www.standaard.be