Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Na een uitverkochte avond met Peaches kon ook het Domino-festival in de AB ook donderdag weer op ruime belangstelling rekenen. Dit keer stond het gitaargeweld centraal en als er elektriciteit in de lucht hing, had dat alles te maken met de komst van Shellac. Tournees van dit trio uit Chicago zijn immers net zo zeldzaam als pandaberen in de Libische woestijn.

Voor Steve Albini en zijn maats op het podium verschenen, kon het publiek kennismaken met Mono, een Japans kwartet dat uitsluitend instrumentaal in de weer is. Sinds 2001 verschenen van de dame en heren uit Tokio drie prima cd’s: Under the Pipal Tree (op het Tzadik-label van John Zorn), One More Step and You Die en de remixplaat New York Soundtracks. Op het voorlopige hoogtepunt van Mono, Walking Cloud & Deep Red Sky, Flag Fluttered & The Sun Shined, is het nog wachten tot 7 juni, maar tijdens hun voortreffelijke set in Brussel gaven ze er al een en ander uit prijs.

De groep combineert ingrediënten uit minimal music, experimentele noise en psychedelische rock tot gelaagde, epische composities waarin verschroeiend harde passages worden afgewisseld met ingetogen lyrische. Daarbij wordt de melodie nooit uit het oog verloren. Geen dissonante teringherrie dus, maar dromerige, bezwerende muziek die, hoewel ze raakpunten vertoont met het werk van Mogwai, Slint, Explosions In the Sky en Godspeed You! Black Emperor, een onmiskenbaar eigen karakter vertoont.

Liefhebbers van Amerikaanse hardcorepunk kwamen dan weer aan hun trekken tijdens het concert van Shellac, het trio van underground-ideoloog, notoir dwarsligger en ongekroonde indie-keizer Steve Albini. Ooit stond de man aan het roer van invloedrijke bands als Big Black en Rapeman, maar het beleg op zijn brood verdiende hij vooral als opnametechnicus voor de Pixies, Nirvana, PJ Harvey of Page & Plant. Albini zweert bij audio-vérité en doet naar zijn eigen zeggen weinig meer dan registreren, maar de bands die een beroep doen op zijn klankexpertise zijn inmiddels niet meer te tellen.

Ook tegenover de muziekindustrie heeft hij zich altijd extreem onafhankelijk opgesteld. Shellac bestaat enkel als de leden er zin in hebben, hun platen worden niet gepromoot en gastenlijsten zijn bij hun concerten al helemaal uit den boze. Voor die ideologische onkreukbaarheid valt iets te zeggen. Alleen is het wel zeer ironisch dat Albini de huidige Europese tournee van zijn groep laat boeken door… Clear Channel.

Met slechts drie langspelers in tien jaar (At Action Park, Terraform en 1000 Hurts) is Shellac geen toonbeeld van productiviteit, maar drummer Todd Trainer, bassist Bob Weston en zanger-gitarist Steve Albini beschikken wel over een unieke, immer deraillerende sound die probleemloos bomen kan doen splijten. Doordat de groep zo weinig speelt, missen haar liveshows echter strakheid en coherentie. In de AB bleken de muzikanten niet goed te weten hoe ze de nummers dienden te beginnen of te eindigen, zodat de muziek vaak brokkelig en fragmentarisch aandeed. Op zijn best speelt Shellac kubistische metalboogie, waarin het machinale van Kraftwerk wordt gekoppeld aan het broeierige van ZZ Top en het explosieve van Wire. Albini’s gitaar is in die context een knarsend ritme-instrument dat vooral de lagere frequenties aftast (‘A Minute’, ‘Squirrel Song’).

De set piekte met het emotionele ‘Prayer to God’ en het als dramatisch hoorspel opgebouwde ‘Billiard Player Song’, maar even vaak waren de songs weinig meer dan wat gescandeerde kreten en verdwaalde gedachten die achteloos in het rond werden gestrooid. Tijdens ‘Wingwalker’ beeldden de bandleden met gespreide armen vliegtuigjes uit, er volgden schreeuwdialogen, cymbaalgevechten, een romelige versie van ‘Watch Song’ en een nummer waarin een toeschouwer twee minuten lang Westons bas mocht beroeren. Maar hoe gunstig we Shellac ook gezind zijn, onze gemengde gevoelens raakten we niet meer kwijt. Daarvoor overtroffen de tenenkrullende momenten te vaak de briljante. ‘Kill Your Idols’, droeg Sonic Youth ons ooit al op. Wel, bij deze.

www.demorgen.be