Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

De-Loused in the Comatorium was een bom van een debuut, zo’n plaat die je doet geloven dat er nog nieuwe gitaarhelden kunnen opstaan, dat niet alles al gezegd is met zes snaren. Gitarist Omar Rodriguez-Lopez en zanger Cedric Bixler-Zavala klonken als het donkere onderbewustzijn van het hardere rockwerk: invloeden van Santana over Led Zeppelin tot Jane’s Addiction werden in een duizelingwekkend neurotische muzikale roes gegoten. Dat ze daarbij surreële, psychedelische beelden voegden, en stevig doorboomden over drugs en bangelijke ervaringen met occulte gezelschapsspelletjes maakte hen bovendien een ijzersterk merk: een aanrader voor alle jonkies van 16 tot 66 die de lijfgeur van gevaar en taboe dierbaar is, liefst in de vorm van een verzamelbare plak vinyl.

Maar ergens verloor een van de boeiendste stoorzenders van het afgelopen decennium zich in de ruis van te veel releases die te veel op elkaar geleken: naast de vijf studioalbums van The Mars Volta bracht muzikaal brein Rodriguez-Lopez zo nog ruim een dozijn solo-albums uit. Buiten de diehardfans ziet wellicht niemand nog de bomen in dat bos.

Octahedron, de recente worp die de groep in de Vooruit kwam presenteren, is een beetje een trendbreuk: zoals u al eerder in deze kolommen las, er staan weer songs op. En daarom draaide ook het concert. We telden er zelfs een dik dozijn, waaronder parels als ‘Roulette Dares’ van hun debuut. Dat is opmerkelijk, omdat het cliché wil dat The Mars Volta met anderhalf nummer gerust een set van een uur vult – de werkelijkheid zit daar vaak niet ver van af. Alsof de twee frontmannen zelf beseffen dat de wereld ondertussen wel weet hoe lang de groep een riff kan rekken. En dat ze ook nog eens wilden tonen dat onder hun occulte arabesken pareltjes van songs verscholen zitten. Een perfect gerodeerde groep – met nochtans alweer een nieuwe drummer – en een uitgebalanceerd geluid maakten dat de soms overdadige arrangementen nergens in geluidsbrij verzandden. Een hoogtepunt was trouwens Bixler-Zavala eenzaam en toonvast in de schijnwerpers tijdens de intro van ‘Since We’ve been Wrong’.

De vertrouwde hallucinogene overdaad zat nu vooral in het doek achter het podium, dat bij verschillende belichtingen verschillende afbeeldingen liet zien, altijd met priemende ogen uit een of andere krocht van het onderbewustzijn.

Perfect was het niet, al was het maar omdat The Mars Volta vaak de indruk geeft dat ze evengoed in een studio konden staan jammen. Voor wie dat erbij neemt – het moeten niet altijd volksmenners zijn, toch? – was dit een wedergeboorte, de bevestiging van wat uit Octahedron al bleek. De roes van het eigen muzikale geweld lijkt uitgewerkt, de rust die erna komt, is veelbelovend.

www.knack.be