Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Amerikaanse multi-instrumentalist vult volledige Theaterzaal Vooruit

De ondertitel mag letterlijk én figuurlijk genomen worden. Een bijna volle zaal met jonge, mooie mensen in zag Andrew Bird dinsdagavond op zijn eentje een hele band nadoen en de hele zaal vullen met zijn muziek. Hij speelde viool, gitaar, zong, floot, deed mal en bouwde door middel van live opgenomen gitaar- en vioolloops in verschillende laagjes prachtsong na prachtsong op. Andrew Bird is volstrekt uniek. Klik op ‘lees meer’ voor een verslag en concertfoto’s.

Andrew Bird is eerst en vooral violist. Dan is hij begenadigd fluiter. Vervolgens komt ‘muzikaal avonturier’ Daarna komt songschrijver, woordkunstenaar, zanger en tenslotte is hij gitarist. Hij beheerst al deze facetten technisch gezien tot in de puntjes – al is zijn gitaarspel zeer rudimentair – maar hij kiest er zelf voor om deze volgorde van belangrijkheid aan te houden.

Grote platenbonzen zouden die volgorde ongetwijfeld graag omkeren, maar het pleit voor Bird dat hij koppig en volstrekt uniek zijn ding blijft doen. Andrew Bird heeft een geweldig mooie en zachte stem en hij kan als geen ander songs opbouwen. Andrew Bird kan, mocht hij dat willen, de goedverkopende wereldnummers zo uit zijn mouw schudden. Maar hij doet het niet. Waarvoor respect.

Het was even schrikken toen de man alleen het podium opkwam. Zijn 5 solo-albums zijn rijkelijk gearrangeerd met originele geluiden allerhande, maar dinsdagavond zagen we enkel: een gitaar, een viool, een xylofoon, twee micro’s en veel pedaaltjes. Ziehier hoe Andrew Bird live een song opbouwt: hij neemt zijn gitaar- en vioolspel live op, laat het loopen, sampelt er zijn gefluit en handgeklap door en bouwt laagje per laagje de meest indrukwekkende songs, waar hij dan nog live over zingt of viool over speelt.

Klinkt behoorlijk pretentieus avantgardistisch, ingewikkeld en een tikkeltje arty-farty, maar wie er bij was kan beamen dat het geheel zeer natuurlijk en op z’n minst impressionant aandeed. De nummers klonken uiteraard anders dan op plaat, maar in tegenstelling tot Spinvis, die dezer dagen solo ongeveer hetzelfde doet met zijn nummers (nu vrijdag trouwens in de Handelsbeurs), werkt het bij Andrew Bird wél perfect. Ons geen moment verveeld, meneer. Integendeel: zwaar onder de indruk wat deze man op zijn eentje op de mat legde.

En als het dan toch even te hoogdravend klonk, zong Bird niét zijn eigen ‘Imitosis’, maar het legendarische liedje dat hem inspireerde dit nummer te schrijven: ‘Capital I’ uit Sesamstraat. Hij bracht een Bird-versie van ‘Happy Birthday’ voor zijn roadie en kwam – waarschijnlijk om zijn technisch vernuft te maskeren en het ijs te breken – bij tijden nogal onbehulpzaam over. En nog maar zelden iemand wijdbeens en geschoeid in kleurrijke sokken zien soleren op viool.

Andrew Bird pikte voor de rest vooral nummers uit zijn jongste, in de pers terecht met superlatieven overladen plaat ‘Noble Beast’: ‘Oh No’, dat zwaar beïnvloed is door irritante kinderen op vliegtuigen; ‘’Fitz & Dizzyspells’, het rock ‘n’ roll-moment van de avond; ‘Tenuousness’, met fijne regels als “Tenuous at best was all he had to say when pressed about the rest of it/the world that is/from proto-Sanskrit Minoans to porto-centric Lisboans/Greek Cypriots and and Hobis-hots/who hang around in ports a lot”; een schoon ‘Anonimal’ (I see a sea anemone/The enemy/See a sea anemone/And that’ll be the end of me) en een dito ‘Natural Disaster’.

Afsluiten deed hij met 2 covers: ‘Oh Sister’ van Bob Dylan – gebracht samen met Jesca Hoop, die zijn voorprogramma deed – en de jazz-standard ‘Some of these Days’.

Andrew Bird valt niet te classificeren, maar hij doet ons denken aan Sufjan Stevens en Iron & Wine (dat zachte, folky geluid, dat multi-instrumentalisme), Steve Reich (dat koppige, dat monotone loopen), The Divine Comedy en Rufus Wainwright (die stem, die originele, ijzersterke songopbouw en de neiging naar theatraliteit en moeilijkdoenerij) en een kanariepietje (dat fluiten).

Met het gevaar als een ouwe nostalgische knorpot te klinken: goed dat er tegenwoordig nog dergelijke originele muzikanten zijn die op hun eentje een volle zaal jonge mensen kunnen stil krijgen. Andrew Bird: een muzikant om in te lijsten.

Dat vonden ook Alex Callier (Hooverphonic en, euh, Hairglow), Bram Vanparys (The Bony King of Nowhere) en diens laatste muzikale mentor en producer Koen Gisen, die we allen spotten in de Theaterzaal. Gisen is ook de man die in zijn gedaante van Vooruit-muziekprogrammator Andrew Bird naar Gent haalde. Waarvoor dank.

www.nieuwsblad.be