Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Zijn vorige afspraak met Gent had de sympathieke Andrew Bird om een door hem al vergeten reden gemist. Voor zijn nieuwe (en eerste) optreden in Gent, reserveerde Vooruit de mooiste zaal waar Bird zijn vijfde soloalbum ‘Noble Beast’ mocht voorstellen.

Voor we de meester zelf op het theaterpodium kregen, was het aan de Californische Jesca Hoop om Gent op te warmen. Dat deed ze met een handvol veelal geslaagde songs, waarbij ze rustig de tijd nam om haar nummers in te leiden, dit steeds met een dosis humor. Jesca’s mooie stem laveerde tussen die van Mariee Sioux en Shara Worden en songs als ‘Murder of Birds’ en ‘Whispering Light’ waren een mooie uitnodiging voor haar binnenkort bij ons te verschijnen album ‘Hunting My Dress’. Enkel het gitaarspel van de Amerikaanse was wel erg beperkt op een akoestische gitaar waarvan de helft van de snaren ook nog eens voortdurend leek vals te staan. Maar niemand die dit de vrolijke Vesca echt kwalijk nam want het publiek gunde Hoop gerust meer dan haar zes songs.

Tot het de eerste noten van Andrew Bird hoorde en onmiddellijk vaststelde dat rastalent zich niet kan verstoppen. Bird was zonder band naar Gent gekomen en zo hebben we hem het liefst, wanneer hij verhalen maakt met zijn viool, gitaar, glockenspiel, gefluit, boeiende stem en bovenal zijn loop station.

Bij momenten leek het alsof we eerder naar een modern klassiek concert aan het kijken waren dan naar een folkzanger. Niet alleen bracht Bird enkele volledig instrumentale songs zoals ‘Carrion Suite’ van de woordenloze bonusplaat ‘Useless Creatures’, maar ook nagenoeg alle intro’s waren heerlijke klankentapijten, meestal verkregen door alle manieren waarop je een viool kan bespelen in combinatie met verschillende loops.

Uit Birds nieuwste ‘Noble Beast’ kregen we een vijftal songs waaronder de leuke single ‘Anonanimal’, dat hij even in de verkeerde toonaard was gestart, ‘Natural Distaster’, ‘Oh No’ en een van de (vele) hoogtepunten, ‘Tenuousness’. Erg leuk ook was het naar Sesamstraat verwijzende ‘Capital I’, dat de makers van het programma niet echt konden appreciëren en hij dan maar heeft omgevormd tot ‘Imitosis’, wat hij aansluitend uit zijn instrumenten en stembanden toverde. Het sterke ‘The Happy Birthday Song’ was dan weer opgedragen aan een crewlid, al moest hij er vier keer over doen om het in de juiste (verjaardags)stemming te krijgen. Vesa Hoop mocht in de bisronde nog eens opdraven om mee te zingen op Dylans ‘Oh Sister’, een mooie cover met vioolbegeleiding in een al even mooie set.

Het vergt heel wat concentratie, talent en techniek om alle zelf-geproduceerde, muzikale lijnen (bijna altijd) perfect in elkaar te laten overlopen, er een beest van een nummer aan over te houden en dit erg vlot en met persoonlijkheid. Andrew Bird kan het allemaal, blijft zijn bescheiden zelve en doet het lijken alsof het niets is. Een zeker wow-gevoel is hier op zijn plaats. Wat een performer.

www.digg.be