Het is vandaag de dag algemeen aanvaard dat folk in al zijn vormen al lang geen aangebrand muziekgenre meer hoeft te zijn en dus niet meer noodzakelijk associaties oproept met draailieren, schapenwollen truien en Gooikse volksdansen. Interessante namen en acts genoeg.
Buitenbeentjes heb je evenwel altijd. Andrew Bird is daar zeker eentje van. De Amerikaanse singer-songwriter-duivel-doet-al geldt al een tijdje als een liveact die je zeker gezien moet hebben. Nauwelijks 4 jaar was hij toen hij voor het eerst een viool ter hand nam (die door de jaren heen zijn ‘spreekbuis’ is gebleven) en vertrouwd raakte met de meest uiteenlopende genres als country, zigeunermuziek en klassiek. De muziek van de nu 36-jarige artiest getuigt dan ook van een uitzonderlijk eclectisch meesterschap.
Voor zijn concert in de Gentse Vooruit had Bird zijn begeleidingsband thuisgelaten. Geen moment hadden wij echter de indruk te kijken naar een soloact. Bird stond er wel degelijk alleen zijn muzikale veelzijdige ding te doen, maar creëerde een sound die zo gelaagd en zo rijk was, dat je je af en toe durfde af te vragen hoeveel muzikanten er achter het theatergordijn stiekem zaten mee te spelen. Niks van: de man deed het alleen. Tegenwoordig kan dat ook: live looping is bij soloartiesten erg in trek. Noem het gerust een coole versie van het one-man-band-principe. Alleen: het gemak waarmee Bird zijn vioolpartijen één voor één aan elkaar drapeert, er geluidjes en effectjes aan toevoegt en ze ook nog eens vervormt, om vervolgens, alsof het niets was, zijn gitaar om te gorden en de song in te zetten en tegelijk via voetpedalen de gecreëerde loops onder controle te houden, was werkelijk verbluffend te noemen. Zeker als je bedenkt dat hij tussendoor ook nog eens de tijd vond voor een vrolijk streepje xylofoon. Op geen enkel moment werd dit echter een gimmick. Zijn manier van werken bleef louter functioneel en werd op voldoende gevarieerde wijze toegepast, zodat de song altijd en overal bleef primeren.
Aanhef/opwarmer ‘Wake up’ bleek nog een instrumentale etude, maar in het daarop volgende ‘The waterjet cilice’ en ‘Why’ liet Bird horen dat hij niet enkel een begenadigd violist is, maar ook over een set stembanden beschikt die even engelachtig als bluesy klinken. We kregen een fijne selectie songs te horen uit zijn sterke jongste full cd ‘Noble beast’, zoals ‘Tenuousness’, ‘Natural disaster’, het bezwerende ‘Anonanimal’ en de heerlijke single ‘Oh no’, waarin Bird, zoals in heel wat andere songs die avond overigens, toonde zijn ornithologische naam écht niet gestolen te hebben: nooit hebben wij iemand zo mooi, weemoedig én krachtig tegelijk weten fluiten. Betoverend, zeg maar.
Buiten een potige versie van ‘Imitosis’ kregen we weinig of niets te horen uit zijn vorige plaat, het meesterwerk ‘Armchair apochrypha’ uit 2007. Een beetje jammer wel, maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door aangrijpende versies van ouder werk, zoals ‘A nervous tic motion of the head to the left’ en het aan zijn jarige roadie opgedragen ‘The happy birthday song’ (uit ‘The mysterious production of eggs’ uit 2005). Eindigen deed Bird in ouderwetse bluegrass-stijl, met opzet ver verwijderd van zijn ingewikkelde pedalensetup. Bijgestaan door zangeres en tevens supportact Jesca Hoop, samen aan 1 microfoon en, wat dacht je, zijn trouwe viool als enige spaarzame begeleiding, werden we in de bisnummers o.a. verwend met de uitgebeende pracht van ‘Weather system’.
Een in schoon- en puurheid gedrenkt einde van een indrukwekkende performance van deze geniale menselijke zangvogel.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: