Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

In ‘Apenverdriet’ zet Arne Sierens twee topactrices op een podium dat al eens ronddraait. En het werkt.

‘Gij zit zo gelijk vastgelijmd aan ik weet nie wa. ‘k Zou u willen losweken.’ Voor Gentenaars is het een beetje thuiskomen, elke keer dat ze in een voorstelling van Arne Sierens belanden. Het sappige dialect maakt ondertussen deel uit van de huisstijl van Compagnie Cecilia en nieuwkomers zullen het geweten hebben. Zo ook Wine Dierickx, de tegenspeelster van Marijke Pinoy in Apenverdriet. ‘Ge zijt aan ‘t twijfelen, hein?’ Veel moeite heeft ze er kennelijk niet mee.

In Apenverdriet staan twee madammen op de scène. Juliette leeft in een schijnwereld van champagne en designerjurken, de jonge Mara in een wereld van Daisy’s en Marietten. Twee vrouwen die elkaar nooit zouden hebben ontmoet, tenzij aan de kassa van een supermarkt. In de stilte die na een feest op Juliettes appartement blijft hangen, blijft ook Mara achter. Mara dringt de gastvrouw haar levensverhaal op en langzaamaan komt ook Juliette met bekentenissen op de proppen: een overspelige echtgenoot en een verstoorde moeder-dochterrelatie. Vrolijk word je er niet van.

Toch zie je na afloop opvallend veel toeschouwers glimlachen. Het is de mooiste samenvatting die je van Sierens’ theaterwerk kunt geven: in die lach zit de kracht en de schoonheid van de ‘Ceciliaanse aanpak’. Arne Sierens weet hoe hij de Vlaamse, verlepte heroïek sappig moet vertellen en Marijke Pinoy hoe ze die op de scène moet vertalen. Op haar schijnbaar houterige manier hakkelt ze grotesk van bedrijf naar bedrijf. In combinatie met het lenige spel van Wine Dierickx, krijg je in Apenverdriet een dialoog tussen twee vrouwen en twee rasactrices. En dat werkt.

Marijke Pinoy en Wine Dierickx hebben het nochtans niet gemakkelijk. De choreograaf Ted Stoffer mat hen een bewegingstaal aan die niet altijd even lekker zit en hun spel raakt verknipt door zowel de muziekpartijen van Daan Vandewalle als door het ronddraaiende podium – met daarop de houten ruwbouw van een appartement. Soms creëert dat draaiende podium een filmisch effect, maar vaak bezorgen de onderbrekingen Apenverdriet een afstandelijkheid die we wel met een glimlach maar niet met een denkbeeldige traan kunnen onthalen.

Apenverdriet vormt een mooi tweeluik met de voorstelling Altijd prijs, de dialoog die Sierens vorig jaar schreef voor Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren. De mannelijke versie van Apenverdriet, zeg maar. Waar Altijd prijs uitblonk in jongensachtige speelsheid, doet deze voorstelling dat in vrouwelijke vertwijfeling. Geen rock, wel poëzie. En na het gevecht dezelfde tederheid waarmee twee mensen elkaar in hun wereld binnenlaten. Tot het feest is afgelopen.

www.standaard.be