Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Met ‘Talking Head’ wil Allel El Berkani een nieuw soort talkshow introduceren: scherper en geestiger dan wat tv brengt.

‘Een entertainende en spitante talkshow in televisieformaat over interculturaliteit’, dat wil Talking Head zijn. Eerder dit jaar werd de format al in twee ‘voorstellingen’ afgetoetst en na de laatste aflevering, volgende maand in Antwerpen, worden conclusies getrokken, om volgend jaar des te scherper door te kunnen gaan.

De regisseur Allel El Harkani, van de vzw Flying Carpet, wendt zijn televisie-ervaring aan om een crossover van het theaterpodium naar het televisiescherm, en omgekeerd, te realiseren. Hij wil goeie gesprekken, maatschappelijk engagement, maar ook de juiste humor en vooral veel jong publiek.

‘Het doel’, zegt El Herkani, ‘is om een nieuw soort platform aan te bieden met maatschappelijke thema’s, waar autochtone en allochtone artiesten elkaar kunnen ontmoeten om te reflecteren en te creëren.’

Moet daar een speciaal platform voor gecreëerd worden?

El Herkani: ‘Helaas wel, want er zijn al bij al weinig plaatsen waar dat kan. Op de televisie alleszins niet, allochtone artiesten zijn daar onbekend. Af en toe zie je er een, meestal om over zichzelf als allochtoon te vertellen, maar niet om bijvoorbeeld over de begroting te praten. Of over de Lange Wapper.’

Wat is er nu typisch aan uw ‘format’?

‘We willen de taal van de televisie overbrengen naar het podium. Dit jaar presenteert Pat Donnez het geheel, dat bestaat uit gesprekken, beeldfragmenten, livemuziek, comedy. Er is telkens ook een cartoonist die live tekent. Er moet veel afwisseling zijn. Ik inspireer me een beetje op het Franse tv-programma Vivement Mardi.’

Precies. Waarom maakt u daar niet gewoon een televisieprogramma van?

‘Dat is de bedoeling, het is ook voorgesteld, maar de grote zenders gaan er niet op in. Ze zijn hier niet klaar voor. Ik hoop dat we volgend jaar door een kleinere zender als Exqi gecapteerd worden.’

U bent aan aflevering3 toe. Al veel geleerd?

‘Het mag scherper worden. We hebben weinig middelen, en het evenwicht tussen de elementen zit goed, maar we moeten absoluut een jong publiek proberen te bereiken, en daarom moet het sneller gaan, en scherper van toon worden. En we hebben meer humor nodig.’

Snel en grappig hebben we al veel, maar de combinatie met spitante gesprekken lijkt het probleem, niet?

Ik wil dat mensen de dingen kunnen zeggen zoals ze gezegd móéten worden. Moeten we conflicten hebben? Mogen we diversiteit forceren? Als Vlaanderen onafhankelijk is, wat gebeurt er dan met de mensen die Belg zijn, zoals ik? Word ik dan automatisch Vlaming? Je kan daar toch goeie vragen over stellen en daar zowel ernstig als ludiek mee omgaan.’

www.standaard.be