De passage van Nick Cave in de Antwerpse Arenbergschouwburg werd aangekondigd als “an evening of reading, music and conversation”. Het kon dus alle kanten uit, en inderdaad: de Australische rockster improviseerde ter plekke een avondvullend programma bij elkaar waarbij het publiek haast evenveel inbreng had als hijzelf.
Nick Cave (52) was in het land om zijn nieuwe roman te promoten, een boek over een seksverslaafde deur-aan-deurverkoper die dag in, dag uit zijn stijve achternaloopt, voluit fantaseert over de onverzadigbare vagina van Avril Lavigne en de in gouden hotpants verpakte derrière van Kylie Minogue. Geen wonder dus dat de aangebrande passages waarbij de zanger voorlas uit The Death of Bunny Munro keer op keer warm onthaald werden. Rukken achter het stuur. Klaarkomen in korstige sokken. Uit strakke bloesjes barstende borsten… Cave las erover voor met de bevlogenheid die ook zijn beste rockconcerten tekent.
Maar de fans hadden uiteraard ook een kaartje gekocht om muziek te horen. Cave jende het publiek (“Jullie kunnen gerust verzoekjes vragen. Als ze in de juiste volgorde op de setlist staan, zullen we ze spelen”), nam elke suggestie die hem voor de voeten werd geworpen in overweging, en opteerde nadien keer op keer voor een nog betere keuze uit zijn repertoire. Tussendoor – want dat was de afspraak – antwoordde hij gevat op vragen die hem vanuit de zaal werden toegeschreeuwd.
Elektriciteit in de lucht
Het zal niet verbazen dat die varieerden van het compleet absurde (“Mag ik even met u dansen, mijnheer Cave?”) over het vrijpostige (“kunt u even een perfect kutje in mijn boek tekenen, alstublieft?”) maar Cave, geestig en ad rem als altijd, ging vrolijk en met de tong strak tegen de kaak op alle verzoeken in. Dat spontane karakter had tot gevolg dat het optreden bij momenten wat chaotisch verliep, maar zowel de zanger als zijn muzikale sparringpartners (duivel-doet-al Warren Ellis en bassist Martyn Casey) lieten zich daar niet door uit het lood slaan.
Het kleinschalige karakter van de zaal was bovendien uitermate geschikt voor een greep uit The Good Son en The Boatman”s Call, niet toevallig de twee intiemste cd”s in Cave”s omvangrijke repertoire.
De pakkendste momenten waren bijgevolg degene waarbij hij zelf achter de vleugelpiano ging zitten en sobere nummers als “Lime Tree Arbour”, “People Ain”t No Good”, “The Ship Song” of “Lucy” aan de toetsen ontlokte.
Het ingetogen vioolspel van Ellis benadrukte de weemoed nog, en ook al klonk het geheel vaak wat rauw en onafgewerkt, toch voelde je tijdens dergelijke passages dat er elektriciteit in de lucht hing. Opvallend, trouwens, hoe die nummers toch weer in de verhaallijn van het boek bleken te passen, ook al waren ze aanvankelijk in een heel andere context geschreven.
Repetitiegevoel
Toen Cave en zijn metgezellen zich met “Red Right Hand” en “Dig, Lazarus, Dig!!!” aan wat steviger werk waagden, kon je er evenwel niet omheen dat het de groep op het podium aan mankracht ontbrak om die nummers tot hun recht te doen komen.
Je kreeg weliswaar een goed beeld van hoe het er in de repetitieruimte van de Bad Seeds en Grinderman aan toe moest gaan wanneer Cave een nieuw nummer aanbracht, maar toch miste je de verpletterende ervaring die de concerten van die bands doorgaans zijn.
Aan de andere kant: zelden een literaire avond meegemaakt waar het rock-”n-rollgehalte zo hoog lag. Dus als Caves het fysiek over tien jaar niet meer aankan om de massa van Rock Werchter of Vorst Nationaal te entertainen, hoeft dat geenzins het einde te betekenen. Als schrijver, verteller, crooner en stand-upcomedian kan hij nadien nog gerust een paar decennia mee.
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: