Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt: van Rambo valt theater te maken. Je hebt er zelfs maar één acteur voor nodig. Dat bewijst het Amerikaanse Nature Theater of Oklahoma (NTO) in Rambo Solo, met acteur Zachary Oberzan als begenadigd kampvuurverteller.

NTO maakt altijd theater van dagelijkse gebeurtenissen. Zo vormden telefoongesprekken met mensen die jammeren over hun tegenslagen het basismateriaal van No Dice. En mensen die zich de plot van Romeo & Juliet proberen te herinneren leverden de basistekst voor NTO”s versie van dat stuk. Ook het eigen leven van de leden van NTO biedt theaterstof.

Acteur Zachary Oberzan is al sinds zijn jeugd een grote fan van First Blood. we kennen dat boek vooral van Rambo, de verfilming met Sylvester Stallone. In Rambo Solo speelt Oberzan dit verhaal op het podium na. Hij neemt zelf alle rollen waar, met bijzondere aandacht voor Rambo zelf en voor sheriff Teasle. Teasle beschouwt de Vietnamveteraan Rambo als uitschot en verjaagt hem uit zijn stadje. Maar Rambo keert terug om wraak te nemen. Die confrontatie eindigt in een klopjacht van het politiekorps.

Wat Oberzan vooral fascineert is de mysterieuze toenadering tussen de sheriff, zelf een Koreaveteraan, en Rambo. Dat vertelt hij keer op keer aan het publiek dat rond hem geschaard zit als rond een kampvuur. Op de achtergrond hangen echter drie schermen waarop je dezelfde acteur hetzelfde verhaal op precies dezelfde manier ziet vertellen, al is het dan in zijn piepkleine flat in New York. Daar zijn regisseurs Kelly Copper en Pavol Liska het publiek. Even merkwaardig is het oortje dat Oberzan draagt. Onmiskenbaar souffleert het hem de teksten die hij schijnbaar zo natuurlijk zegt.

Wat op het eerste gezicht een spontaan, enthousiast verhaal lijkt, is inderdaad een precies gechoreografeerd optreden. Het materiaal mag dan van Oberzan zelf komen, met de hulp van Liska en Copper leerde hij zijn eigen verhaal, zijn eigen interpretatie, zijn eigen manier van doen van buiten, met de hulp van filmbeelden (de videoschermen) en een klankband (het oortje).

Alleen, je merkt dat enkel omdat NTO je de pap in de mond geeft. Anders zou je voetstoots geloven dat Oberzan voor de vuist weg improviseert. Hij stuntelt immers af en toe en verliest al eens de draad van het verhaal. Zijn jongensachtige identificatie met de held Rambo lijkt zo volkomen authentiek. Het jongensachtige, zelfs kinderlijke daarvan wordt hilarisch als hij op het einde van het verhaal uitgeput aankondigt dat hij gaat slapen en dat ook doet. De gelijkenis met een opgewonden kind is op dat moment compleet.

NTO steekt hier de draak met Oberzans narcistische identificatie met Rambo. Het gezelschap toont met deze oefening tegelijk hoe theater werkelijk werkt: hoe “echter” het lijkt, hoe meer het in feite een bestudeerde verdichting is van ons dagelijks gedrag. Van de weeromstuit toont dit stuk ook hoe we in het gewone leven altijd ook een beetje theater spelen, ons een houding aanmeten, anderen nabootsen. Dat doet het op een briljante en hoogst amusante manier. Meer moet dat niet zijn.

www.demorgen.be