Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Een bibliotheek brandt af. Boeken branden op een stapel. Op een museum valt een bom. De cultuur is kwetsbaar. Maar niet alleen de cultuur kan branden. Ook de wereld brandt, de politiek, het klimaat. Enthousiasme en engagement kunnen ook ontsteken, maar dan anders, constructiever. Over de vernietigende en opbouwende kracht van ‘vuur’ willen de twee collectieven het in ça brûle hebben.

‘Iedereen brengt materiaal mee. Via associatie gaan we van een filosofische tekst over een documentaire naar een gedicht of romanfragment. Zo cirkelen we als motten rond een lamp tot we allemaal in brand staan voor hetzelfde verhaal dat we aan ons publiek willen vertellen.’ (Sara)

Pas een paar weken voor de première zal het stuk vaste vorm aannemen. Die werkwijze is een raakpunt tussen beide collectieven. Dat, en natuurlijk het enthousiasme om elke keer opnieuw een voorstelling te willen maken, iets aan een publiek te willen vertellen.

‘Wat je kunt verwachten is effectief dit: een samenwerking tussen de Roovers en De Enthousiasten, met An Miller als gast. We kennen elkaar al jaren, maar hebben de twee collectieven nog nooit in hun geheel samen op het podium gebracht.’ (Dirk)

Inhoudelijk wordt de titel de samenvatting van het stuk : ça brûle, het brandt. Die uitdrukking nemen de makers erg ruim. Ze wijst uiteindelijk op de kwetsbaarheid van onze hele manier van leven.

‘We willen het hebben over alles wat maakt dat we zijn wie we zijn, dat we eten, kopen, denken, leven zoals we nu doen, na duizenden jaren evolutie. De maatschappij zoals ze nu is, gaat de laatste jaren heel snel en zou wel eens gevaarlijk in brand kunnen raken. Niet alleen door klimaatverandering, ook door globalisering, macro-economie, alles waarin het kleine, individuele leven minder kans zou kunnen maken. Daarover willen wij nadenken. Niet dat we de wereld sluitende oplossingen willen bieden. Dat is onze taak niet. Wij vertellen verhalen.’ (Dirk)

‘De werkelijkheid is soms te complex om haar rechtstreeks te vertalen. Door er een verhaal op te leggen kun je ze toch begrijpen. Neem nu het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes, een tekst die zeker in het stuk zal zitten. Ze kijkt bij rijke mensen naar binnen, warmt zich aan haar laatste stokje en vriest dood. Nochtans had ze verschillende keuzemogelijkheden, ze had bijvoorbeeld een terroristische daad kunnen stellen en het huis kunnen platbranden. Dat doet ze niet. Waarom? Je kunt dat verhaal heel politiek lezen, als metafoor voor de toestand van vandaag.’ (Sara)

‘Een ander voorbeeld, een morele kwestie: Als je iemand ziet verdrinken, ben je geneigd in het water te springen en hem te redden. Hulpdiensten vandaag hebben liever dat je hen belt en afwacht. Anders zitten we misschien met twee lijken, redeneren ze. Maar wat als ze te laat komen? De maatschappij lijkt voor te schrijven dat je niet moet helpen. Maar waar is dan het humanisme gebleven?’ (Ryszard)

In het stuk wordt een heel parcours met allerhande zijsprongen afgelegd. We zitten met vragen en pellen laag per laag weg tot we bij de kern komen van wat ons als makers samenbrengt. De synthese van die arbeid is de voorstelling die we ons publiek aanbieden.

www.deroovers.be