“De toeschouwers verwachten een stel dinosauriërs, en dan geven we hen de verrassing van hun leven.” Het is de kern van het succes van het Amerikaanse bejaardenkoor Young@Heart, dat vandaag zijn nieuwe show End of the Road voorstelt in de Gentse Vooruit. De leden zijn gemiddeld tachtig jaar oud, maar dat belet hen niet om op geheel eigen wijze covers te brengen van The Pixies, Bruce Springsteen en Morrissey.
Young@Heart was al langer populair in Europa, maar nadat in de Verenigde Staten de documentaire van Stephen Walker over het koor werd uitgebracht, is het ook big in eigen land. En ook de artiesten van wie ze de songs coveren, zijn fan. De leden van Jefferson Airplane stuurden een bedankingsmail en met David Byrne van Talking Heads namen ze samen een nummer op.
“Ik was op pensioen, mijn man was overleden en ik was niet van plan om de rest van mijn dagen in een schommelstoel door te brengen. Toen ik hoorde van Young@Heart werd ik dan ook meteen lid.” Jean Florio vertelt het met guitige oogjes. De kranige 87-jarige is al sinds 1993 lid van het koor uit Massachusetts, maar ze geniet er nog steeds van haar verhaal te vertellen. “Toen ik thuis “Lucy in the Sky with Diamonds” aan het oefenen was, riep mijn dochter verschrikt uit: “Maar mama, weet je wel waar dat liedje over gaat?” Ik zei: “Het kan me niet schelen, I love that song! Het is rock-”n-roll!”
De combinatie van hoogbejaarden en rock-”n-roll mag dan op het eerste zicht absurd lijken, Bob Cilman maakte er een onweerstaanbare mix van. “In 1982 werkte Bob in onze lokale seniorenrefter”, vertelt koorlid Steve Martin (81). “Hij bedacht dat een koor wel een leuke uitlaatklep zou kunnen zijn voor de oudjes waar hij mee werkte en richtte Young@Heart op. Maar Bob was een beetje een beatnik, een rock-”n-roller, en dus liet hij de mensen rocknummers zingen. Wat begon als een sociaal project, werd zo algauw fantastisch entertainment.”
Al in 1982 haalde Cilman er regisseur Roy Faudree bij, die een verleden had bij de beroemde New Yorkse experimentele theatergroep The Wooster Group. Samen met Cilman begon Faudree een eigen compagnie: No Theater. “Die twee samen: dat is magie”, zegt koorlid Martin. “Ze hebben een magische formule uitgedacht, waarvan wij slechts de uitvoerders zijn. Bob bespeelt onze stemmen als de toetsen van een piano en Roy laat ons de waanzinnigste improvisaties uitvoeren. Ze zijn ook helemaal niet op zoek naar stemmen die ook in de opera van Milaan zouden passen. Tussen een operastem en gekir in de douche: daar moet je ons situeren. Onze stemmen hebben kwaliteiten die Bob er altijd weer weet uit te halen, maar zijn zeker niet perfect. Om perfectie gaat het niet bij ons, het gaat erom hoe we samen klinken. En dat geluid is onweerstaanbaar.”
Na Road to Heaven (1997-2004) en Road to Nowhere (2007) stelt Young@Heart nu zijn nieuwe show End of the Road voor. Het is een theatrale liedjesavond met covers van onder meer The Pixies, Morrissey, Bruce Springsteen en Sly and The Family Stone. De voorstelling is vandaag en de twee komende dagen in de Gentse Vooruit te zien. In de Antwerpse Roma brengt het koor dit weekend dan weer een compilatie met liedjes uit alle drie de shows. Dinsdag is daar ook de bekroonde documentaire te zien die Stephen Walker over Young@Heart maakte. De intens ontroerende film heeft een niet geringe rol gespeeld in het succes dat het koor te beurt viel. “Sindsdien zijn we ook in ons eigen land erg populair”, vertelt Steve Martin. “Ik zou een hele boom kunnen opzetten over hoe erg het is dat er een film nodig is om ook big in America te worden, maar laten we het erop houden dat dat nogal vreemd is.”
In Europa wordt Young@Heart al langer op handen gedragen. En ook de artiesten van wie ze de songs coveren, zijn fan. “De mensen van Jefferson Airplane hebben ons een bedankingsmail gestuurd”, vertelt koorlid Patricia Cady (73), “en David Byrne van Talking Heads heeft zelfs een nummer met ons opgenomen: “One Fine Day”. Wij kenden het hele nummer uit het hoofd, maar hij had een spiekbriefje nodig. Voor zijn eigen liedje!”
Dinosauriërs
De verzamelde koorleden rond de tafel lachen smakelijk. Ze genieten duidelijk met volle teugen van het succes. Al laten ze zich niet gek maken. Martin: “Wij zijn oud, wij zijn geen Britney Spearsen die nog niks hebben meegemaakt in hun leven. Wij hebben onze vaders en moeders begraven, onze echtgenotes en soms ook onze kinderen. Wij weten hoe we met een geschenk als dit succes moeten omgaan.” Of ze ook een verklaring hebben voor hun populariteit? “Wij geven de mensen een beeld van hoe ze oud willen worden”, zegt Patricia Larese (79), de voorzitster van het koor. “Hoe vaak wij van de jonge mensen in ons publiek niet te horen krijgen dat ze later als ons willen worden, en niet als hun moeders of grootmoeders.” “Ook het verrassingseffect speelt”, denkt Steve Martin. “Het publiek verwacht een stel dinosauriërs, en dan geven we het de verrassing van zijn leven.” “Bovendien krijgen liedjes een andere betekenis als wij ze zingen”, zegt Gloria Parker (80). “Als wij een nummer als “End of the Road” van Boyz II Men zingen, krijgt dat opeens een diepere laag. Dan gaat het ook over vergankelijkheid en omgaan met de dood.”
Het is een thema dat je niet kan wegdenken bij een koor waarvan het jongste lid 73 is. De dood ligt steeds op de loer en regelmatig verliest Young@Heart één van zijn leden. “We hebben er vrede mee dat de dood er elk moment kan zijn”, zegt Steve Martin. “We weten dat als we dood gaan, we tot het laatste moment zullen gedaan hebben wat we het liefst van al deden: op een podium staan en zingen.”
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: