Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Tien jaar lang in een repetitiekot zitten, het doet wat met een mens. Zo ook met de heren – en dame, pardon – van Krakow. Na tien jaar repeteren en twee cd’s schopten ze het tot in de Wablief-tent op Pukkelpop en voor deze gelegenheid tot voorprogramma van Shearwater in de Vooruit. Dat ze ruim tien jaar nodig hadden om tot daar te geraken zegt veel, zo niet alles, over hun muziek. Ook die geeft zijn geheimen niet meteen prijs. Melancholie, weemoed en tristesse zijn niet meteen woorden die de platenverkoop uit de pan doen rijzen, maar in een kleine donkere ruimte zoals de balzaal van de Vooruit werkt het wel. De samenzang tussen de heer en mevrouw Krakow levert mooie momenten op en de folky nummers van de tweede plaat vormen een mooie afwisseling met het oudere werk van hun eersteling. Niets op aan te merken dus? Toch wel. Het geluid vormde heel af en toe een flinke stoorzender in het concert. Snerpende pieptonen en onbedoelde ruis verknalden af en toe de weidse Krakow-sound, wat bijzonder jammer was.

Over naar de hoofdact nu: Shearwater. Indie-folk jongens die overgevlogen komen uit Texas hebben bij ons altijd een streepje voor – al was het maar omdat het niet altijd de überstoere stonerrock van de Queens moet zijn. Al is de frontman van Shearwater wel heel mager en fragiel en klinkt zijn stem wel bijzonder hoog. Zo hoog dat de jongen – man is het juiste woord eigenlijk niet – op het einde van het concert zelfs problemen kreeg met zijn stem. Maar ook dat is relatief, mocht hij zelf niet over zijn stemproblemen geklaagd hebben, dan zouden wij het nauwelijks gemerkt hebben. Want fragiel of niet, Shearwater rockte als de beesten. Ze klonken bij momenten loeihard en kwamen erg experimenteel uit de hoek. Het publiek in de Vooruit werd dan ook bedankt om proefkonijn te zijn. Of het publiek daar wel zo gelukkig mee was, dat blijft nog de vraag, want Shearwater kreeg in ieder geval de grootste bijval met de meer bekende nummers.

Het geluid klonk hoe dan ook bijzonder strak, de ritmesectie vulde de zaal tot achteraan en het gegoochel met instrumenten was ronduit imposant. Toen er plots vooraan op het podium een viking opdook die xylofoon speelde, vielen zelfs wij even achterover van verbazing. Uiteindelijk bleek het gewoon de drummer te zijn, die het publiek trouwens op het einde van de set bedankte met een verlegen ‘dankuwel’. Charmant. Wij zien hem al als onze toekomstige schoonzoon thee lurken in de sofa en onschuldige praatjes maken over het weer.

Maar ondanks hun aandoenlijke uiterlijk scheerden de jongens van Shearwater muzikaal wel degelijk hoge toppen. Ze gooiden zich als ware helden in de strijd en trokken alle registers open. Onversneden rock-’n-roll, je zou het van een groep als Shearwater misschien niet meteen verwachten, maar ze deden het zonder verpinken. Het enige wat niet echt spoorde, waren de bindteksten. Als je toch niets te zeggen hebt, is het beter om met een ontegensprekelijke cool gewoon je mond te houden – althans, dat is onze mening. Verder was het erg jammer dat de balzaal – toch niet de grootste zaal van België – amper voor de helft gevuld was. Shearwater verdient zeker beter dan dat. Al laten ze het Sportpaleis waarschijnlijk beter over aan de Coldplay’s en U2’s van deze wereld. Maar een propvolle Ancienne Belgique, dat hebben ze na deze passage in Vooruit zeker verdiend.

www.cuttingedge.be