Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

‘The song’, de nieuwe dansvoorstelling van Anne Teresa De Keersmaeker, gaat donderdag in première Het werd een ode aan de stilte. ‘Door het maximum uit het minimum te halen, zie je dingen die er altijd al waren, maar die je voordien nooit zag.’

Vindt u stilte krachtiger dan muziek?

‘Stilte is de basis van muziek, net als stilstand de basis is van beweging. Stilte en muziek zijn relatieve begrippen en vragen elk om een andere choreografische benadering.’

Hoe organiseer je beweging in een stille voorstelling?

‘Dat is niet eenvoudig want in The song is het niet de muziek die de tijd organiseert. Daarom moet je voor de dans andere ankerpunten zoeken: het geluid van een beweging, de bewegingen in de ruimte. Maar ook al zit er amper muziek in de voorstelling, er is toch een sterke muzikaliteit aanwezig. The white album van The Beatles vormt discreet het onderliggende framework van The song.’

Waarom koos u voor deze uiterst sobere choreografie?

‘Na Zeitung voelde ik de noodzaak om nog extremer tot eenvoud te komen. In The song stellen we dezelfde concrete basisvragen, zoals ‘wat is beweging?’ en ‘hoe organiseer je beweging in tijd en ruimte?’ Door het maximum uit het minimum te halen, zie je dingen die er altijd al waren, maar die je voordien nooit zag.’

Wat wil ‘The song’ ons tonen?

‘Stilte kan zwaar zijn maar ze kan ook openheid creëren. Traagheid kan elegant en verleidelijk zijn.’

U werkte voor de voorstelling samen met beeldende kunstenaars?

‘Ik teken de voorstelling samen met Ann Veronica Janssens en Michel François. Er is een gemeenschappelijk denken over de organisatie van tijd en ruimte binnen een theatercontext. We probeerden de essentie van de dans zo materieel en zo concreet mogelijk weer te geven.’

Hoe vat u de trilogie samen waarvan ‘The song’ deel uitmaakt?

‘Na Keeping still is The song het tweede deel. In februari volgt het slotstuk 3Adieux, een voorstelling met Jérôme Bel. De drie delen zijn ‘esthetisch ecologisch’. (glimlacht) ‘Laten we het met minder doen’, was de opzet.’

Is de soberheid van deze recentste werken een statement?

‘Ik stel me vragen. Op welke manier kunnen beweging en dans vandaag nog “over ons spreken,? De wereld draait snel en de technologie verandert onze lichamelijkheid. Wat is de plaats van het lichaam? Hoezeer bepaalt ons lichaam en de perceptie van ons lichaam onze menselijkheid? De voorstellingen zijn een zoeken naar mogelijke antwoorden.’

Wat is de houdbaarheidsdatum van een choreografie?

‘In oktober gaat Rosas danst Rosas opnieuw in première, met jonge, uitstekende dansers. Het is een voorstelling gemaakt in de jaren 1980 maar door haar sterke schriftuur blijft ze relevant, ook al draagt ze sporen uit die tijd.’

U cureert ‘December dance’ in het Concertgebouw & Cultuurcentrum Brugge. Hoe selecteerde u het programma?

‘Ik koos voor mensen die reflectie over dans combineren met vakmanschap en een liefde voor beweging. Het programma omvat choreografen met een persoonlijke bewegingstaal die ons anders doen kijken naar dans.’

Naar welke voorstelling kijkt u uit?

Misschien in het bijzonder naar I’m sorry it’s (not) a story van Charlotte Vanden Eynde. Ze brengt eigenzinnig en gevoelig werk als danseres/choreografe en als beeldend kunstenares. Haar voorstellingen getuigen van een wonderlijk soort sensuele poëzie en van een vrouwelijkheid die me erg ontroert.’

In september 2010 wordt P.A.R.T.S. vijftien jaar. Kijkt u tevreden terug?

‘Ondertussen studeert de achtste generatie af. Ik denk dat uit de opleiding dansers zijn voortgekomen die heel gedurfd en consequent met dans bezig zijn, en die een bepaalde danstraditie naar de toekomst durven mee te nemen. Ze staan intellectueel scherp en ondanks hun individuele projecten functioneren ze als een gemeenschap.’

Wat heeft het leven u tot nu toe geleerd?

‘Het mooiste is de dingen kunnen loslaten. Dat geeft je de vrijheid om op de meest intense manier te leven.’

Brengt de toekomst meer dans?

‘Voor mij wel. Dansen is voor mij een manier van zijn, een manier van in en met de wereld te zijn.’

www.standaard.be