Arthur Miller schreef All my sons zestig jaar geleden en het stuk toont onder zijn realistische oppervlak precies die morele diepgang, subtiele symboliek en heftige familiedramatiek waar ook andere Amerikaanse grootheden als Williams en Albee op bouwen. Als de façade van succes scheurt, moeten hun hoofdrollen naar de waarheid door de hel.
In All my sons gaat het om de geslaagde industrieel Joe Keller. Peter Gorissen speelt hem met brio als een patriarch die onder zijn joviale pels een geslepen jakhals verbergt. Die komt vrij als zijn zoon Chris en diens buurjongen George gaan woelen in zijn betrokkenheid bij de verkoop van kapotte cilinderkoppen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij zorgden voor de dood van 21 piloten, waaronder misschien zelfs Kellers eigen tweede zoon, de vermiste Larry.
Ouders en kinderen, en de schuld van de eerste generatie waar de tweede onder lijdt: het is een klassiek tragisch thema dat sinds Ibsen heel graag in well-made plays uitgespit wordt. Maar All my sons raakt ook nog zoveel andere menskwesties aan. Rechtvaardigt de verantwoordelijkheid voor een gezin kwaad tegenover anderen? Tot waar offer je je eigen plannen op uit zorg voor je naasten? Elke vermomming wordt gewraakt, en tegen het eind zijn alle leugens even vuil transparant geworden als de hele achterwand met ruiten die Herwig Ilegems aan het begin vrij ‘wast’.
De Roovers hebben bij Miller de rol van kind Bert geschrapt, maar volgen zijn dialogen voor de rest vrij getrouw. Meer zelfs: meer dan ooit ontdoen ze zich van hun vertrouwde, afstandelijke Discordiastijl, en gaan ze waarachtig op in zijn emotionele rollen. Zo’n voltreffer levert dat op, dat All my sons bijna een voorstel wordt aan het hele Vlaamse theater. Weg met al die gekoesterde ironie. Breek die ban tegen oud, degelijk werk.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: