Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Tussen de 65 en 93 jaar oud zijn ze: de sterren van het Amerikaanse zanggezelschap TheYoung At Heart. Chorus. Ze geven nummers als Led Zeppelin’s ‘Stairway to Heaven’ en Vera Lynn’s ‘We’ll meet again’ een nieuwe betekenis en hoewel de meeste hun podiumdebuut beleefden toen ze de zeventig al gepasseerd waren, zijn ze tot hun eigen verbazing bezig aan hun eerste Europese tournee. Met de swingende show ‘Road to Heaven’ trekt Young At Heart momenteel volle zalen in het Gentse Nieuwpoorttheater. Na een optreden van een uur, plus twee toegiften, valt het doek. Op doktersvoorschrift.

Fred Knittle (71) heeft de laatste tijd last van zware ademhalingsproblemen. Zijn vriend Ralph Intorcio (71) is nog aan het bijkomen van twee by-passes en prostaatkanker. Nu staat Fred – wit pak, gouden ketting en zonnebril – te heupwiegen op de maten van de discostamper ‘Stayin Alive’. ‘You can tell by the way I use to walk. I’m a woman’s man, no time for talk’, zingt Fred ‘Fat Man’. Op de achtergrond concentreren de andere koorleden zich op de danspasjes van John Travolta.

Aangemoedigd door het applaus gooit de voorzanger even later met een achteloze zwaai zijn colbert naar de andere kant van het podium. De andere leden kijken wat bezorgd toe hoe de volumineuze Fred zich overgeeft aan de muziek. “Als Fred uit zijn dak gaat, houdt iedereen zijn hart vast,” zegt koorleider Bob Cilman (45). Het medisch team dat de groep begeleidt, kan weer achterover leunen. Fred neemt zelf gas terug.

Koorlid Warren Barber (87) had enkele weken geleden minder geluk. Tijdens de repetities brak hij zijn heup terwijl hij ‘I Feel Good’ stond te zingen. Terwijl hij maanden naar de Europese tournee had uitgekeken, ligt hij nu in het ziekenhuis. Ook Bernard Dickstein (81) moest op het laatste moment afhaken omdat hij onverwacht aan zijn maag moest worden geopereerd. De vrouwelijke leden van de groep hadden vorige week in Rotterdam dan weer allemaal last van flauwtes. “Maar dat had te maken met de knappe arts die ons daar bijstond,” weet Cilman.

Vijftien jaar geleden richtte hij Young At Heart op in de Amerikaanse stad Northampton, in Massachusetts. “In het begin was het behoorlijk slecht wat we ten gehore brachten, maar gelukkig hadden we een bejaarde stand-up comedian die de show steeds opnieuw wist te redden.” Cilman geeft toe dat hij sindsdien waakt over de keuze van de muziek. “Als ik ze hun gang laat gaan, worden we het zoveelste bejaardenkoor dat iedereen in slaap wiegt.”

Ralph Intorcio – valse wimpers, satijnen jurk – kroop in een vorige show in de huid van Maurice Chevalier. Nu overtuigt hij als dragqueen met ‘Diamonds are a Girl’s Best Friend’. Veertien jaar geleden kwam hij bij de groep. “Er was toen dringend behoefte aan mannelijke leden. Bob bleef zeuren en uiteindelijk ben ik gezwicht.” Ralph raakte verslaafd aan het applaus.

Lilian Aubrey (93) zit sinds het begin van de show stilletjes op een stoel naast het orkest. Nu leidt Cilman haar zachtjes naar het midden van het podium. Uitgedost als Marie-Antoinette omklemt Lil ‘Diamond’ Aubrey de microfoon. ‘Here he was, just a-walkin’ down the street, singin’ doo-waah-diddy-diddy-dom-diddy-doo’, zingt ze. Als ze vervolgens met krachtige stem ‘These boots are made for walking’ van Nancy Sinatra inzet, neemt Aubrey bij het publiek de laatste twijfels over haar gezondheid weg.

Sinds de dood van de 100-jarige Anna Main, bekend vanwege haar rap-acts, is Aubrey de oudste van de groep. Cilman heeft twee maanden moeten onderhandelen over haar deelname aan deze toer. “Familieleden en verpleegsters zagen het niet zitten. Zie Lil staan. Ze is de kwiekste van het hele stel.” Dat geldt zeker ook voor Barbara Barker (74). Tijdens het nummer ‘All Shook Up’ verrast ze de toeschouwers met een ‘grand écart’. John Larrareo, met 65 jaar de baby van het gezelschap, geeft het rock and roll-nummer overigens een nieuwe betekenis. “Mijn handen beven en mijn knieën worden week. Ik kan niet op mijn twee voeten staan. I’m all shook up”.

De leden van Young At Heart mogen zich dan wel jong voelen, thema’s als dood, ziekte en verval gaan ze zeker niet uit de weg. Het decor, een verzorgingstehuis met bedden en twee verpleegsters die iedereen in het oog houden, is weliswaar bedoeld als knipoog, maar alle leden zijn zich bewust van het naderende einde. Eileen Hall (85), nog niet zo lang geleden bejubeld als stripper, zingt nu: ‘Als een zilveren ster zijn glans verliest, zijn je dagen als fee geteld. Nobody loves a fairy, when she’s old.’ En ook de dood van groepslid Warren Clark, legendarisch als Sophie Tucker, een Amerikaanse vaudevillester uit de jaren twintig, is na twee jaar nog niet vergeten. De twee worden geëerd met Vera Lynn’s ‘We’ll meet again’. “De ene dag stond Warren op de planken, de volgende dag werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Wij kunnen alleen maar hopen dat Warren en Sophie elkaar ondertussen gevonden hebben.”

© 1998 De Persgroep Publishing