Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Vijfentwintig bejaarden uit de Amerikaanse staat Massachusetts zijn op weg naar het Nieuwpoorttheater in Gent. Hun gemiddelde leeftijd is tachtig, maar hun theatershow zal de stad wellicht wakkerschudden. Luister naar de fraaie keelgeluiden, bekijk het betere heupgewieg en voetenwerk in ‘Road to Heaven’ van The Young at Heart Chorus. Hun vitale verschijning heeft iets ontwapenends en maakt ouder worden een stuk draaglijker.

De groep is voor het eerst in ons land nadat hij vorig jaar op een Rotterdams festival werd ‘ontdekt’. Dat gebeurde vrij laat overigens, want deze mensen vormen al 15 jaar een gezelschap. ‘Road to Heaven’ is een professionele show met een gevarieerd repertoire. Het koor gaat geen genre uit de weg en loopt in een uur tijds door het populaire muziekspectrum van gospel tot musical, van jazzklassieker tot bekende opera-aria, van rock & roll tot house.

De oudste, Lilian Aubrey, intussen 93, net hersteld van een ziekte en nog wat pips, is niet te beroerd om het nummer ‘Diamonds are the girl’s best friend’ voor haar rekening te nemen. Het hek is helemaal van de dam als ze Nancy Sinatra’s ‘These boots are made for walking’ inzet. De jongste, John A. Larareo, ‘the baby’ is 65. Dirigent Bob Cilman moet af en toe een noodgreep toepassen om het ritme van zang, dans en muziek van al die groepsleden in goede banen te krijgen. ‘Jongere’ koorleden – verkleed als verpleegster of begeleider – zijn demonstratief in de weer met apparaten om hartslag en bloeddruk te meten. Op een verhoog op de achtergrond staan vijf veldbedden klaar waar tussen de nummertjes door wat kan worden gerust.

In de aankleding proberen de acteurs en actrices hun minder strakke lijven niet weg te moffelen onder plooirokken, driedelige pakken, mantelpakjes, hoedjes en kapsels. Het eerste deel is een heuse verkleedpartij waarbij de performers in allerhande vreemde kostuums kruipen, van cowboypak en engelenkostuum tot tutu. Geen weelderige vorm wordt aan het oog onttrokken. Het tweede deel spelen ze in nachtjapon en dito muts, als patiënten van een zieken- of bejaardenhuis. Daar kom je als mens op leeftijd vroeg of laat terecht, zoals koorlid Warren Barber (86) die tijdens het zingen van ‘I feel Good!’ zijn heup brak. Dan komt het hele koor op ziekenbezoek en gaat rond het ziekbed staan swingen tot de ongelukkige meezingt en zich weer een stuk beter voelt.

Nu en dan een gebroken heup hoort erbij als je ziet hoe ze dansen. De choreografie is nochtans opvallend eenvoudig, aangepast en toch charmant zoals in ‘Staying Alive!’ van de Bee Gees. Af en toe is er een wilde uitschieter zoals in Presley’s ‘All Shook Up’. Later volgt er nog een lijf-aan-lijfgevecht met kussens. Maar er wordt ook heel ingetogen, bijna ontroerend gezongen over de jeugd die voorbij gaat zoals in ‘When I was seventeen, it was a very good year’. In hun witte nachtjaponnen staan de zangers als engelen klaar voor de ‘Road to Heaven’, want wie zingt komt niet in de hel.

Zelden heeft het slot van een voorstelling, nog wel een show, het publiek zo kunnen aangrijpen als tijdens ‘My Back Pages’ van Bob Dylan inclusief mondharmonica en de evergreen ‘Forever Young’. Als ze in de voorstelling in Utrecht ook nog het plaatselijke volkslied ‘Boven op de dom’ in perfect Nederlands aanheffen, staat de zaal op zijn kop. We zien het Gentse Nieuwpoorttheater al uit de bol gaan bij het zingen van ‘Klokke Roeland’ door 25 krasse Amerikanen, onder wie enkelen ruim een halve eeuw geleden dit land nog hebben helpen bevrijden.

Een uitgekiende, swingende show is allesbehalve vanzelfsprekend bij een bejaardenkoor: bij The Young at Heart Chorus hebben ze gewoon goed nagedacht over hoe je een serie losse nummertjes in een theatervorm kunt gieten. Met regisseur Roy Faudree hebben ze een dunne rode draad door hun programma geweven, de draad van ouder worden zonder je oud te voelen. Faudree was al vaak in ons land als acteur bij de Wooster Group. ‘Road to Heaven’ is zijn vierde theatershow bij The Young at Heart Chorus na ‘Stompin at the Salvo’, ‘Forward into the Past’ en ‘Louis Lou I’. Hij is er in geslaagd binnen de beperkingen van dit genre niet alleen een eenheid te smeden tussen zang, beeld en dans, maar tegelijk een opmonterend werkstuk af te leveren.

© 1998 Mediafin