Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Na enkele jaren relatieve stilte is danseres, choreografe en actrice Charlotte Vanden Eynde terug. Met enkele ideeën rond een nieuwe solo en vooral heel veel goesting. Op het moment dat we met Charlotte praten, staat de voorstelling Schervenstuk nog in haar kinderschoenen.

Charlotte Vanden Eynde: “Ik kan nog niet zoveel concreets vertellen over Schervenstuk. Ik ben zelfs nog niet zeker over de titel. Wel kan ik zeggen dat ik de repetitieruimte inkruip met de goesting om te dansen, en dan bedoel ik écht dansen. Dat is iets wat ik sinds het einde van mijn dansopleiding bij PARTS bijna niet meer gedaan heb. Jarenlang wou ik weg van het dansante, op zoek naar andere, meer beeldende manieren om met het lichaam te werken. Toch hou ik enorm van dans, zowel om ernaar te kijken als om het zelf te doen. Maar ik vond het moeilijk om daarin een persoonlijke taal te vinden. Misschien dat het nu, na al die ‘omzwervingen’,
wel lukt.”

“Ik begin de repetities met een blanco blad en mijn videocamera. Ik leg mezelf geen verwachtingen op en laat er ook geen toe van buitenaf. Ik wil laten komen wat komt. Misschien hou ik wel dagelijks een videodagboek bij, om met mezelf een confrontatie aan te gaan. Ik wil als het ware mezelf als mens en als individu onder een vergrootglas leggen en vervolgens zelf een ‘tekening’ maken van wat ik zie of net niet zie.”

“Deze voorstelling voelt aan als een nieuw begin. Er zit vier jaar tussen Beginnings/Endings en Schervenstuk en het voelt echt alsof er een gat ligt tussen de twee. Tot Beginnings/Endings leken mijn projecten in elkaar over te vloeien: het één bracht het ander met zich mee en zo rolde ik telkens naar
het volgende project. Nu heb ik bewuster gekozen om deze voorstelling te maken die geen antwoord of vervolg op een vorige zal zijn. Tegelijk zal er veel van mijn voorgaande projecten samenkomen in deze voorstelling. Als scherven van uiteenlopende vorm en aard die samengevoegd een nieuw geheel vormen. Vandaar ook mijn werktitel Schervenstuk. Misschien hou ik hem toch wel. Ik zie wel. Alles kan nog.”