Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Het is zestien jaar geleden dat Michael Moore voor kwintet schreef. Het was het wachten waard. De Amerikaan, woonachtig in Amsterdam en deel uitmakend van de Instant Composer Pool (ICP) won in 2000 de Bird Award nadat hij eerder al de Boy Edgar Prize in de wacht sleepte. Moore, net terug van een Amerikaanse tournee met drummer Dylan vander Schyff en pianist Achim Kaufmann, begon in Tilburg met zijn Quintet aan een reeks van vijf concerten in Nederland. Het is tevens de voorbereiding voor de nieuw op te nemen cd; volgende week verdwijnt het muzikale gezelschap in de studio.

De nieuwe formatie van Moore met Eric Vloeimans (t), Paul Berner (b), Owen Hart (dr) en Marc van Roon (p) speelde gisteravond in Tilburg voor een vol (en bloedheet) Paradox en bleek van een uitzonderlijk hoog muzikaal niveau. Maar liefst een dik dozijn nieuwe composities van Moore passeerden de revue; inventief geschreven sferische stukken in dienst van improvisatie. Moore zijn spel is bedachtzaam, ingetogen en spannend. Vloeimans’ interactie, en de bijzondere rol van drummer Owen Hart dragen bij aan een fraaie mengeling van muziek die haar balans zoekt tussen euforische filmmuziek, free-jazz en een lichte vorm van ambient aan de basis. De muzikanten ‘luisteren’ en zoeken elkaar op. Een boeiend avondje improviseren van drie Amerikanen en twee Nederlanders.

“Nou dat was het wel zo’n beetje” aldus Moore na het laatste nummer van de avond. Het publiek reageert met een ontspannen lach. Anderhalf uur heeft het aandachtig geluisterd naar een boeiend concert dat vol de aandacht vroeg en begon met ‘Bling’, een lekker uptempo stuk met soli van Vloeimans en Moore. Moore hanteert de altsax, basklarinet en klarinet, en wisselt soms binnen een stuk van instrument. Altijd is de samenklank met trompet daar. Soms samen bouwend aan een thema, dan weer loslatend om in aparte improvisatieminiatuurtjes af te dwalen. Een bijzondere rol voor drummer Owen Hart. In de sferische stukken met soms uitgesponnen thema’s weet hij de stukken onopvallend op te delen en bij elkaar te houden door melodieus klinkende ritmische partijen. Gebruik makend van allerlei brush varianten en zelfs zo nu en dan binnen een stuk een bekken te verwisselen levert hij een belangrijke bijdrage aan het groepsgeluid. Hart speelt geen ritme, maar ís het ritme.

Moore imponeert vooral ook op basklarinet. Hij legt hiermee de basis voor de expressieve melodielijnen van Vloeimans. De solo’s van beide mannen vallen soms gelijktijdig en krullen om elkaar heen zonder te vervallen in haantjes gedrag. De zoektocht naar samenklank staat voorop en wordt keer op keer gevonden. Moore weegt zijn noten nauwlettend maar slaagt er tevens in zich volledig vrij te maken. Veel ruimte voor de ritmesectie die mooie bassolo’s van Berner opleveren. Verhalend soleert hij diverse malen een intro. Roon, weliswaar sfeer- en smaakvol spelend maar met iets te veel ‘pedaal’, Berner en Hart worden slechts eenmaal onderbroken in hun triostuk wanneer de blazers even terug het podium opkomen om een brug te slaan naar een volgende passage waardoor het trio weer ‘verder’ kan.

Inventief, creatief en sferisch zijn de sleutelwoorden van vanavond. Wellicht was het voor de pauze net iets spannender dan na de pauze. Opvallend is het prima geluid, niet in de laatste plaats te danken aan Paradox geluidman Danny Wieggers. Complimenten dus.