Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

“Lest we forget how fragile we are” is een zinsnede uit Fragile van popmuzikant Sting. Ook Moore erkent de broosheid van eco-systemen en menselijke relaties die we dan ook moeten koesteren. Zeker omdat reizende muzikanten vaak afhankelijk zijn van vreemden, familie en vrienden. De stukken op zijn album Fragile gaan dan ook over Moore’s muzikale reizen en de mensen die hij daarbij ontmoette.

Dit is geen album voor een grondige analyse van wat er allemaal gebeurt. Immers, Moore’s invulling bestaat uit de van hem bekende ingrediënten zoals de lyrische en bij vlagen mysterieuze thema’s (denk ook aan het vorig jaar verschenen album Osiris dat Moore met zijn kwintet opnam). Natuurlijk zitten er verrassende elementen in verstopt; een aanzet die lijkt op een New Orleans (swing) lijntje maar al heel snel afbuigt, een plotselinge notenkeuze die je niet verwacht bij een schijnbaar herkenbare melodielijn of je kunt je afvragen hoe hij uit zo’n schier stijgende tonenreeks komt zonder een gekunstelde oplossing.

Veeleer is het genieten van de sfeerbeelden die het gezelschap schetst zoals The smell of Novato, over droog gras, eiken, olie en asfalt in het heetst van de zomer met langgerekte klarinettonen, minieme ondersteuning van enkele bastonen en pianoakkoorden en het gevoelige Sanctuary dat Moore schreef voor zijn moeder.

In Bagdad met een lichte bop-begeleiding en het bluesy Familes be so mean is een meer traditionele structuur herkenbaar en het titelnummer Fragile, dat Moore schreef voor een dansuitvoering door Koyama Ai, subtiel opgebouwd uit meerdere structuren, doet met name in de laatste akkoordprogressie denken aan een popsong.

Begeleiders Fraanje, Van der Feen en Vatcher voelen prima aan wat de composities op Fragile behoeven en dat is niet zelden, veel ruimte. Ab Baars speelt op klarinet twee korte stukken mee. Dat zorgt meteen voor een vermakelijk aspect zeker als in het tweede deel van Yahoo Man Moore en Baars heerlijk achter elkaar aan zitten in de improvisatie.