Michael Moore componeert zijn muziek veelal niet vanuit akkoorden maar redeneert meer vanuit het contrapunt. Zijn stukken, zeker voor kleine bezetting, zijn vaak filmisch en de kunst is om andere vormen te vinden om nieuwe, interessante muziek te maken, zo zegt hij. Holocene is Grieks voor volledig nieuw en is geologisch gezien de tijd tussen de meest recente ijstijd en het heden, door Bob Dylan aangeduid als the New Dark Ages.
Het album Holocene bevat korte voornamelijk gearrangeerde stukken van rond de drie à vier minuten waarvan het tempo van de composities en gespeelde thema’s laag ligt. Meteen al in The Thaw wordt duidelijk dat Moore zijn interpretatie van Holocene een filmische draai geeft. Deze rustige compositie met veel ‘stilte’ maakt het onderwerp (de dooi) heel grijpbaar. Afwisselend staan thema’s op cello, zoals in Gilgamesh, of op klarinet of saxofoon centraal zoals in Killjoy. Van Moore is bekend dat hij sterk is beïnvloed door dichters, dansers en andere visuele artiesten. Daarnaast mengt hij jazz ook met andere idiomen. Zo heeft hij zich verdiept in onder andere Turkse muziek en de muziek van Mali, Portugal, Brazilië, Sicilië, Madagaskar en Indonesië. Soms komt op deze CD zo’n ‘Oosterse’ invloed heel subtiel tot uiting, zoals in de geplukte cello in Fata Morgana.
Klusevcek heeft op Holocene een interessante rol. De meeste composities zijn geconcentreerd rond thema’s op klarinet of saxofoon en cello. Klusevcek ondersteunt deze thema’s staccato, antwoordt soms met (dissonante) plaagstootjes zoals in To and Fro en Fata Morgana, dubbelt een geplukte cellopartij of begeleidt met akkoordprogressies zoals in Trouble House.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: