Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

In 2005 zou Louis Sclavis met een geheel nieuwe frisse jonge band optreden. Vanwege externe omstandigheden (de dood van de Prins van Monaco) werd het concert afgelast. De ingenieuze Sclavis koos ervoor met deze nieuwe band voor slechts een dag studio-opnamen te maken die te vinden zijn op zijn laatste cd ‘L’imparfait des Langues’. Het was uiteraard de bedoeling van de Fransman zijn collegae onverwacht te confronteren met nieuwe composities en ze te laten improviseren. Het doorontwikkelen van de muziek, gedurende de optredens die volgen, als leidend principe te hanteren.

In deze samenstelling stond Sclavis op het Stranger than Paranoia festival en speelde een zestal uiteenlopende composities. Als een huis stond het Franse collectief. Zeer afwisselend, op de toppen van hun kunnen spelend, werd terecht van het publiek het uiterste gevergd. De diepgang in de composities en solo’s van met name Sclavis en Baron waren ongekend. Dan weer in een weergaloos tempo alle registers gebruikend als een roofdier op zijn prooi. Vervolgens duellerend/ uitdagend, vurig en vuil, sterk contrasterend in een rustiek bijna bedrieglijk vrolijk ritme. Maar ook de romantische schoonheid gebracht in een ontroerend requiem kwam langs om het publiek daarna weer te overrompelen in een punkritme met een altsolo à la John Zorn, snerpend, schurend en in vol tempo uitgevoerd. Slechts een keer speelde Sclavis sopraansaxofoon, in een redelijk binnen het klassieke jazzmetier gebleven compositie, vuurspuwend en rijk aan pathos.

Laten wij er het voor die avond op houden dat zowel de weglopers als de blijvers het gelijk aan hun zijde hadden!