Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Het blijft fantastische platen regenen bij het onvolprezen Rune Grammofon. Dit keer een dubbelaar van Huntsville, een trio Noren dat hier zijn tweede plaat presenteert, maar onder meer monikers muziek pleegt. Met Huntsville laten ze hun fascinatie voor americana, folk, ambient, muziek uit het verre Oosten, jazz en vrije improvisatie (to name a few) de vrije loop. Het resultaat is veel mooier en vooral boeiender dan dit scherm ooit zal kunnen beschrijven.

Cd één opent met een kort, verstillend stukje akoestische gitaar. Vanaf de tweede track begint het echte werk. Elektronica en percussie (met o.a. een tablamachine) zetten een hypnotiserende fond waarop een twintig minuten durende improvisatie kan beginnen. Gitaar en bas vullen het geluid aan en de luisteraar wordt heel zachtjes van het ene verkeerde been op het andere gezet. Ook als je, stilaan opgezogen in een onderkoelde groepsimprovisatie, een verleidelijke stem hoort opduiken die duidelijk een song brengt … en even later de gitaar je naar de begindagen van The Velvet Underground wil voeren. Ook een beschaafd streepje chaos kan er nog van af. “Arrow And Rain” lijkt dan weer een lange, geïmproviseerde intro voor wat een nummer van Bonnie ‘Prince’ Billy of Lambchop zou kunnen zijn. Inclusief banjo en folkgitaar. Maar ook elektronica en tegendraadse percussie. Het zorgt voor boeiend evoluerende muziek zonder haast of bruuske wendingen.

Ook op cd twee wordt de inspanning volgehouden. Hier een track van bijna een uur, loepzuiver live opgenomen. “Eras” start met veel aandacht voor de hypnotische kracht van ambient en Indische raga’s. Tot na goed vijftien minuten de speciale gasten Glenn Kotche en Nels Cline (de avant-gardekern van Wilco) besluiten er een lap op te geven. Een banjo kan “Dueling Banjo’s” net niet alleen aan, de tablamachine gaat in overdrive, Kotche solliciteert voor een spotje bij de vroege Einstürzende, Cline laat sporadisch zijn gitaar ontploffen en de elektronica stuurt stoorzenders door het hele universum. En toch klinkt dit niet zwaar op de hand. Het maakt van Huntsville een uitzonderlijke luisterervaring. Misschien nog het best te vergelijken met het naar het hier en nu brengen met wat Miles Davis voor ogen had met ‘In A Silent Way’.