Bruno Beltrão is terug te gast op het Kunstenfestivaldesarts. Hij werkt al jaren met straatjongeren uit Rio de Janeiro aan een vorm van choreografie die hiphop herdenkt voor de klassieke scène.
Zijn vorige creatie voor KFDA, H2, combineerde zo het beste van twee werelden. De opvolger H3 is, zoals de naam suggereert, inderdaad een sequel, maar legt ook nieuwe accenten.
Beltrão ging deze keer met 9 i.p.v. 14 dansers aan de slag. In het begin van het stuk verschijnen vaak scherp afgelijnde, felle lichtvlekken op de achterwand van het podium. Ze lijken op het zonlicht dat door een raam een kamer binnenvalt. Zo weet je meteen dat de plaats waar dit stuk zich denkbeeldig afspeelt niet de straat is, maar wel de dansstudio. Zo maakt Beltrão subtiel duidelijk dat het er hem niet om te doen is om op de wijze van straatartiesten verbluffende danskunstjes aan elkaar te rijgen.
Hij wil iets onderzoeken. Vandaar dat op geen enkel moment in de voorstelling de pompende beat te horen is die hiphop gewoonlijk begeleidt.
Vaak blijft het gewoon stil, soms is er bescheiden akoestische percussie of zachte jazzy funk. Toch hoor je op de achtergrond van in het begin het geronk van auto’s en vrachtwagens. Anders gezegd: deze dansers hebben zich dan wel even teruggetrokken van de straat om hun dansidioom in de studio te ontwikkelen, maar ze blijven dicht bij die wereld staan.
Al van bij de eerste danspassen valt op dat de dansers op zoek zijn naar contact. Ze dansen niet alleen, om de show te stelen, zoals dat in hiphop gebruikelijk is. In het begin komen twee mannen naar voren. Terwijl de ene een nummertje aanzet blijft de andere onbewogen staan. Alleen, de eerste danser lijkt de tweede wel uit te dagen om een repliek te geven op zijn dans, zo dicht flitst hij voortdurend om de andere heen. Als de rollen even later omkeren is die betrokkenheid nog veel sterker, want de tweede danser voert zowat een schijngevecht op tegenover de eerste. Het doet in zijn intenties onmiskenbaar aan capoeira, de Braziliaanse mengvorm van dans
en gevechtssport, denken.
Bij dat schijngevecht schieten de voeten en armen van de ene danser soms rakelings langs het gezicht van de andere. Het is een confrontatie die wederzijds een onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaars kunnen vereist. De relatie tussen de dansers wordt in een volgende scène echter nog sterker
onderlijnd als één danser een andere aan de hand meeneemt om samen een ‘zittende’ dans uit te proberen.
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: