Er zit een onmiskenbaar ‘Frans’ accentje aan Ghinzu. Dat heeft niets met de taal te maken, want John Stargasm zingt behoorlijk Engels. En ook niet met de muziek, want Ghinzu klinkt eigentijds en internationaal.
Maar Ghinzu klinkt ook als de ‘prog rock’-bands uit de vroege jaren 1970. En in Franstalig Europa zijn groepen die teruggrijpen naar de eerste incarnatie van Genesis nog groot, en daar moesten we dus vaak aan denken.
De twaalf songs op dit derde album laten strakke, explosieve rock horen waarin veel ideeën om aandacht schreeuwen. Maar hoezeer de chaos ook mag meespelen, de tracks blijven melodieus en zelfs vrij klassiek van opbouw.
Hoge stemmetjes, dynamische botsingen, snuifjes glamrock en een thematisch concept dat alle songs verbindt: Mirror mirror is een gelaagde plaat, die het rauwe van hardrock en het symfonische van elektronica ingenieus in elkaar schuift. En dat op een manier die je in de Anglo-Amerikaanse wereld nog nauwelijks aantreft.
Sommige songs neigen naar artistieke megalomanie, maar de jongens van Ghinzu tonen in ‘End of the world’ wel dat ze binnen hun concept een single kunnen maken. Het doet alleszins uitkijken naar de concerten.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: