Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Met zijn derde album kan de Brusselse rockband Ghinzu ook Europees brokken maken. In Frankrijk is dat verhaal al gestart, nu zou Vlaanderen mogen volgen.

Vijf jaar om een opvolger te maken voor Blow, dat is wel erg lang. John Stargasm, de flamboyante zanger van Ghinzu, spreidt zijn armen en brandt los in een verhaal over de lange tournee die Ghinzu speelde na het vorige album, en hoe de band daarna alles wilde doen behalve meteen weer muziek maken. Waardoor het allemaal wat uitgelopen is.

Stargasm is niet zijn echte naam, die luidt John Israël. Maar het pseudoniem past bij de muziek en bij zijn ego – buitenstaanders omschrijven hem al eens als arrogant. Het past ook bij de muziek op het derde Ghinzu-album Mirror mirror, dat een meeslepende optelsom maakt van metal, prog rock en elektronica.

De groep werd gevormd in 1999 in Brussel, en legde een voortreffelijk groeiparcours af. Met het vorige album en dankzij de single ‘Do you read me’, hapte een jong Frans publiek gretig toe. De Franse pers zakte naar Brussel af om er te berichten over ‘le dEUS Wallon’, en maakte vergelijkingen met Muse en Radiohead.

Stargasm glimlacht. ‘Het is moeilijk om vergelijkingen te maken met andere bands’, zegt hij. ‘Radiohead, oké – al is het meer een richtingwijzer om uit te leggen dat we geen Beyoncé zijn. Maar op Muse lijken we absoluut niet.’

Aan wie Ghinzu wel doet denken, is het vroege Genesis, een van de baanbrekende bands in de zogenaamde ‘prog rock’ van de jaren 1970. Ghinzu’s songs zijn korter, maar delen dezelfde megalomane ambitie om veel ideeën in dynamische structuren te steken, en daar thematisch ook nog eens een concept aan op te leggen.

Eenzelfde ambitie blijkt uit de titel, Mirror mirror. De spiegel heeft meer dan een betekenis, een tactiek die het artistiek ambitieuze Ghinzu genegen is. Stargasm: ‘Je hebt de spiegelbol in disco’s, het symbool van feesten. Je hebt de spiegel als weergave van onze realiteit. En je hebt de spiegel uit sprookjes. Eigenlijk mag je de plaat zien als een bundeling van twaalf sprookjes’.

Sprookjes met een morele stelling over goed en kwaad?

‘Nee, dat niet. We hebben vooral esthetische ambities, geen morele. De songs vertellen het verhaal van wat we de voorbije jaren zagen en meemaakten. Die periode gaf ons het gevoel dat zoveel zaken op de helling staan. We leven in een zaptijdperk en belanden daardoor in emotionele extremen. Op televisie zie je een blote meid die reclame maakt, meteen daarna de valse beloftes van Bush, en daarna de kredietcrisis. Het lijkt allemaal normaal, maar eigenlijk wordt het leven steeds intenser en verwarrender.’

Dat verwerkt u dan door de realiteit op te blazen.

‘Ja, zoals in “The end of the world,, waarin we een koppel tonen dat een goede plek uitzoekt om naar het einde van de wereld te kijken, terwijl het zelf ongenaakbaar is. Of “Cold love,, over een del die mannen aantrekt, maar onbereikbaar is. En in “Dream maker, wordt iemand uitgeroepen tot de keizer van de consumptie. Ik hou van dergelijke overdrijvingen. We nemen als materiaal de realiteit die we rond ons zien, en laten die exploderen. Op deze plaat stellen we de waarden in vraag.’

Stel even dat uw muziek een schilderij zou zijn. Welk dan?

‘Mmm… iets van Francis Bacon, denk ik. Omdat je niet goed weet of iets mooi of lelijk is. Omdat de kleuren onverwacht botsen.’

Jullie muziek is een explosieve mix van gestructureerde elektronica en chaotische hardrock. Geen simpel huwelijk.

‘We hebben gestructureerde elementen in onze muziek, maar werken tegelijk organisch. Dat is de aard van het beestje. De voorbije vier jaar hebben we een ware invasie van die gestructureerde muziek beleefd, met bands als Justice. Je kan daarin meegaan, maar je kan je ook schrap zetten. De oplossing voor ons was om met meer klassieke structuren te werken, maar ons daarbinnen dan te laten gaan. Een format kan je zien als een beperking, maar ook als een stijloefening.’

Jullie hebben de plaat zelf geproduceerd. Mis je dan geen blik van buitenaf?

‘Op de eerste twee platen was de klank niet goed; dat moest dus anders. We wilden dat de plaat de energie had die we ook live opwekken. Dimitri Tikovoi (de producer van Placebo’s Med, red.) heeft ons geholpen: we konden goed met hem opschieten, maar artistiek boterde het niet. Daarom heeft Nick Terry (de mixer van Klaxons, red.) de opnames gemixt, en door de bas en drums naar voren te schuiven, heeft hij een sterke energie in de plaat gekregen.’

Is het voor een Belgische band moeilijk om nieuwe markten aan te boren?

‘Het probleem is dat er in dit land geen industriële visie bestaat op popmuziek. Een Britse band wordt omgeven door veel spelers, én door vijftig jaar muzikaal erfgoed. Dat hoor je in de productie. Maar wij hebben geen vijftig jaar muzikaal erfgoed in ons dna, en dus wordt er te weinig over nagedacht.’

Welke visie stelt u dan voor?

‘Ik constateer dat in de VS showbizz kunst kan zijn, terwijl men bij ons showbizz wil maken met kunst. Dat is een wezenlijk verschil. Wij koesteren zo graag artiesten die authentiek zijn, en we aanvaarden moeilijk dat een artiest niet honderd procent toegewijd lijkt aan zijn kunst. Het wordt als een slecht teken gezien dat een artiest weet wat marketing is. Breng als artiest vooral geen parfum uit.’

‘Pas op. Ik veroordeel dat niet, ik constateer het gewoon.’

Oké. Hoe zal uw parfum dan geuren?

‘Très sauvage, wellicht.’ (lacht)

U gaat nu op tournee. Mogen we weer verkleedpartijen verwachten?

‘Nog meer? Ik werk aan een enscenering waarin de muzikanten bloemen zijn. Maar niemand is het ermee eens. Het is warm en het oogt ridicuul. We komen uit de clubs. Daar is het gezellig en donker, en dat maakt die verkleedpartijen interessant. Maar als je speelt in een zaal voor 4.000 mensen, lijkt dat kitsch. Daarom moeten we de zaal met lichteffecten wat kleiner krijgen.’

www.standaard.be