Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Met cd’s als The Other/63 en Attitudes gaf Bherman, né Bruce Elliott, aan dat hij een songwriter is die aanspraak maakt op gespitste oren. Geen idee of Two Boys, de titel van zijn vijfde plaat, slaat op zijn twee zonen die de binnenhoes sieren, een verwijzing is naar David Hockneys Gay Paintings uit de sixties of een homoniem is voor To Beuys. De Oostendenaar verwijst in zijn songs immers wel vaker naar periodes uit de kunstgeschiedenis. Zeker is dat Bherman vaak uitdagende, zinnenprikkelende muziek maakt en zich laat begeleiden door bevlogen muzikanten. Onder hen: Jürgen De Blonde (De Portables) die zijn met jazznoirtonaliteiten bijgekleurde folkrock van inventieve elektronische effecten voorziet. Het duistere ‘Bag’ is een sterke opener, door ‘I Wanna Talk to You’ razen een viool en intrigerende percussie en zowel ‘Tinseltown’ als de reprise van ‘Endless Games’ zitten muzikaal knap in elkaar. Bherman heeft inmiddels geleerd zijn vocale beperkingen in zijn voordeel om te buigen, maar er zijn ook minpunten. De teksten en het onbeholpen Engels (“She is king”, “Give me a slice of your communication”...) doen ronduit potsierlijk aan, de instrumental ‘Roads’ is een vullertje, ‘Doors’ en het als gebed vermomde ‘My Castle’ zijn meer sfeer dan song. Bherman blijft een boeiende artiest, alleen had hij er beter aan gedaan Two Boys wat langer te laten sudderen voor hij ermee naar buiten kwam.

www.demorgen.be