Geen betere tijd om de musical Assassins van Stephen Sondheim te brengen dan in de nasleep van de Amerikaanse verkiezingen. Dat heeft alles te maken met het thema. In Assassins voeren Sondheim en scenarist John Weidman negen mannen op die een aanslag op een Amerikaanse president wilden plegen. Sommigen slaagden daarin, anderen niet. Allemaal hadden ze verschillende redenen. Van John Wilkes Booth die Lincoln neerschoot om puur politieke motieven tot John Hinckley die Reagan wou doden in de hoop dat actrice Jodie Foster op hem verliefd zou worden. Uiteindelijk komen al die geesten samen in de Texas School Book Depository om Lee Harvey Oswald over te halen de geschiedenis te veranderen en de herinnering aan zijn voorgangers levend te houden.
Sondheim maakt geen proces op van die (would-be) killers, maar stelt wel vragen bij de grenzen aan de American Dream. Iedereen heeft recht op een straaltje zonneschijn, maar waar houdt de droom op en begint de waanzin? Veel sneller dan we zouden denken. Bovendien slaagt Sondheim erin om het publiek te laten sympathiseren met die personages.
Het gezelschap Random Scream van regisseur Davis Freeman brengt Assassins in zijn puurste vorm. De acteurs beginnen van achter een tafel met het script voor zich alsof het een vroege repetitie betreft. Gaandeweg kruipen ze in hun rol, geholpen met vaak spitsvondige videotechnieken. Gespeeld en gezongen in het Engels gaat niks van de ironie verloren in de teksten van Sondheim, wat zelfs bij de beste vertalingen wel eens het geval is. Hoewel er niet altijd vlekkeloos gezongen wordt door de cast, wordt er wel op de snee geacteerd. Random Scream zorgt voor een verfrissende kijk op het werk, zonder compromissen te maken.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: