Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

AVIGNON – Zelden zagen we een publiekstribune op het Festival d’Avignon zo schuddebuiken als tijdens La mélancolie des dragons van het Franse collectief Vivarium Studio. De naam van de groep, die bestaat uit een zevental acteurs en de hond Hermes, verwijst naar het soort ruimte dat de frontman Philippe Quesne graag oproept: ‘un espace vivarium’. Het is een absurde microkosmos waarin figuren vooral verwijlen: ze houden zich onledig met iets van niets, wachtend op wat niet komt.

In La mélancolie des dragons gaat het om zes hardrockers met lang vettig haar, afgebleekte jeans en onverbeterlijke Metallica T-shirts. Tot daar hun stoerheid, de rest is bijna meelijwekkend. Hun petieterige Citroën is gestrand op een sneeuwtapijt ergens à la campagne en toegeschoten hulp van een lokale tante leidt enkel tot rook uit de motorkap. Als honden zonder bot drentelen de hardrockers door de sneeuw. Woorden vallen er amper.

Je voelt meteen waarom Quesne, van oorsprong beeldend kunstenaar, Beckett en Maeterlinck zijn bronnen noemt: er gebeurt weinig en dat is een interpretatie van het leven tout court.

Maar wat ontvouwt zich dan uit de aanhangwagen? Een heus mobiel animatiepark, met allerlei creatieve tuigen voor een extra sensitieve beleving van de natuur. Als kleuters demonstreren de rockers hun speeltjes aan hun enige bezoekster. Hoe groter haar aha, hoe spontaner je eigen haha. Nooit eerder ging de ernst van personages en de absurditeit van wat je ziet, in zo’n brede spagaat. Het effect is ontwapenend.

Wat dat alles te maken heeft met wereldverbetering, het thema van The game is up, ligt moeilijker. Met enige goodwill zie je een parodie op de nood van deze tijd aan kicks en artificiële beleving, die Quesne countert met een hyperreëel ‘zijn’ op scène en een ironisch pleidooi voor een terugkeer naar de natuur.

Maar bovenal regeert in La mélancolie des dragons een ongeziene versie van absurdisme, vernuftig en hilarisch tegelijk. (wh)