Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Alas My Love is geproducet door Koen Gisen. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Vanparys: Koen had mij enkele jaren geleden gevraagd om het voorprogramma van zijn band, An Pierlé & White Velvet, te verzorgen en zo zijn we backstage aan de praat geraakt. Bleek dat we veel dezelfde muzikale voorkeuren hadden. We zijn elkaar door de jaren heen blijven volgen en de keuze van een producer voor mijn debuutplaat was bijgevolg vlug gemaakt. Wat George Martin deed voor The Beatles, heeft Koen nu voor mij gedaan. Die erg sixties productie was er zonder Koen nooit gekomen. Koen heeft trouwens ook alle percussie-instrumenten op Alas My Love ingespeeld.

Sommige nummers op je debuutplaat dateren al uit de periode van je zege in het Gentse rockconcours De Beloften in 2006. Krijgen die songs door de jaren heen een andere betekenis?
Een andere betekenis niet meteen, maar live zijn die nummers wel enorm geëvolueerd. Soms speelde ik ze solo, dan weer in duo, uiteindelijk staan we nu met een heuse band op het podium. De arrangementen pasten zich telkens aan. Bizar is wel dat ‘Maria’ van alle nummers het vaakst is gewijzigd, maar dat de uiteindelijke albumversie erg dicht bij de versie van op onze allereerste demo ligt.

In hoeverre is The Bony King Of Nowhere trouwens een echte groep?
In feite is het mijn soloproject, ik schrijf zelf alle muziek en bijhorende teksten. Maar uiteindelijk is deze plaat een duo-samenwerking tussen Koen en mij geworden. Het zou echter onmogelijk zijn de arrangementen live op mijn eentje te brengen, dus staan we tegenwoordig met vijf op het podium. Zo creëren we toch een beetje dat bandgevoel.

Is optreden onder jouw eigen naam, Bram Vanparys, ooit een optie geweest?
Nee, dat klinkt mij net iets te veel als Bram Vermeulen. (proeft de woorden) Bram Vanparys, dat moet wel kleinkunst worden (lacht).

En zingen in het Nederlands?
Wel, ‘Losing Gravity’ was oorspronkelijk een Nederlandstalig nummer. Dat heb ik ooit geschreven voor een schooltoneel. De avond ervoor heb ik dat snelsnel in elkaar geflanst, en nadien leek het me te goed om er niets meer mee te doen. Dan heb ik er maar een Engelse tekst op gezet en kijk, nu staat het zowaar op mijn debuutalbum. Misschien brengen we die Nederlandstalige versie ooit nog eens uit…Maar in het Nederlands schrijven wordt al snel confronterend en het bekt ook minder goed, vind ik. Engels is precies gemaakt om in te zingen.

Hoe autobiografisch zijn jouw teksten?
Niet. Daarmee wil ik niet zeggen dat ze niets betekenen, maar het zijn zeker geen dagboekfragmenten. Dat kan ik ook niet. Je moet echt wel al Leonard Cohen of Johnny Cash zijn vooraleer hoogstpersoonlijke, intieme teksten op iets trekken. Anders wordt het nogal snel gênant. Veel mensen proberen dat, maar slagen daar mijns ziens pijnlijk niet in. Ik ben geen poëet en ben al blij dat ik überhaupt nummers kan maken. Een song als ‘My Favourite’ hoef je bijvoorbeeld niet per se als liefdeslied interpreteren, het kan ook over mijn favoriete gitaar of favoriete cd gaan. Over het algemeen staan mijn teksten trouwens razendsnel op papier.

In jouw teksten gaat het vaak over de natuur. Ook de hoes van Alas My Love ademt een bijna pastorale sfeer uit. Zien we hierin het verlangen van de stadsjongen naar de wilde natuur?
Ik ben opgegroeid op het platteland, dus daar ligt allicht de kiem van die verwijzingen. Het verlangen naar mijn kindertijd en de daarbij horende natuur is groot bij mij. Natuur staat voor mij op hetzelfde emotionele niveau als muziek. Midden in de natuur staan, brengt bij mij evenveel emotie naar boven als naar een gitaar luisteren. En die hoes heeft iets magisch-realistisch voor mij, met die rondfladderende vlinders. Het ziet er op het eerste zicht wel mooi uit, maar eigenlijk gaat het over vernieling. Door de crash komen allerlei giftige stoffen vrij, waardoor alle mensen in de streek sterven. Die dubbele bodem trok mij zeer aan in die foto.

Je verwijst vaak naar The Beatles en de befaamde sixties productie. Voel jij je eigenlijk wel deel van je eigen generatie, die volop download en waar mp3 de norm is? Of was je liever tijdgenoot geweest van je grote helden?
Niet per se. De middelen waren toen ook een stuk minder dan nu en je moest echt bijzonder goed zijn om in de jaren zestig succes te boeken. Ik denk dat het makkelijker is om nu door te breken, met dank aan het internet vooral. Zelf heb ik nog nooit gedownload, gewoon omdat ik niet weet hoe ik er aan zou moeten beginnen. Maar ik ben zeker niet tegen die hele downloadcultuur. Mijn grote droom is wel dat Alas My Love ooit op vinyl verschijnt. Ik hoop dat het ooit zover komt.

Gesteld dat je 18 was in 1964, van welke band had je dan de leadzanger willen zijn?
Goh, van mijn eigen band eigenlijk. Groepen die nu legendarisch zijn, zoals The Beatles of alle groepen waar Neil Young in heeft gezeten, zou ik toch maar verkloten, vrees ik. Ik zou mij daar niet aan durven wagen. Mijn favoriete Neil Young-album? Everybody Knows This Is Nowhere, de perfecte balans tussen de akoestische en de elektrische Neil Young.

Ik vraag het omdat de invloed van Neil Young op hedendaagse succesvolle band zoals Fleet Foxes, My Morning Jacket of zelfs Bon Iver niet te versmaden is. Jij wordt ook vaak in dat hokje gedrukt, kan je je daarin vinden?
Ik ben alvast erg blij dat dat kan, ik kan mij namelijk niet inbeelden dat iemand als Bon Iver vijf jaar geleden zo’n succes had gehad. In dat opzicht is het voor mij een geschikt moment om te debuteren. Ik word liever in dat hokje geduwd dan in het hokje van de Belgische singer-songwriters, zonder namen te noemen.

Denk je soms niet dat je in het verkeerde land bent geboren? Als Belgische artiest is een razendsnelle doorbraak als die van Bon Iver bijna onmogelijk, lijkt mij. Bon Iver heeft ook wel een tijd moeten wachten op die doorbraak, aangezien zijn plaat al enkele jaren gelden is opgenomen. En bovendien geloof ik niet dat Belgische artiesten internationaal niet doorbreken juist omdat ze Belgisch zijn. Hoe vaak hoor je geen Belgische artiest klagen dat indien ze in Amerika waren geboren al lang wereldsterren waren. Volgens mij is het eerder een zaak van gebrek aan talent. Wat wel klopt, is dat de omkadering in Amerika en Engeland grondig verschilt van hier. Gelijk welke nieuwe jonge Amerikaanse band kan dankzij zijn platenfirma meteen op wereldtournee, de budgetten zijn daar veel groter. Anderzijds, de gasten van The Black Box Revelation hebben bewezen dat het niet onmogelijk is. Mijn ambitie ligt ook verder dan enkel België veroveren. Je mikt maar beter op het hoogste, vind ik.

De obligate vraag over Devandra Banhart laten we achterwege en wensen je bij deze bijzonder veel succes.