Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Een nieuwe dag, een nieuw geluid. Dat moeten de programmatoren van Etoiles Polaires gedacht hebben toen ze de schema’s samenstelden. De tweede dag van het festival stond in het teken van Wolf Parade – dat het eerste optreden ooit in België gaf – en enkele opmerkelijke samenwerkingen tussen Belgische muzikanten en bekende namen uit Montréal: componist en multi-instrumentalist René Lussier en Sam Shalabi, bekend om het feit dat hij muzikanten uit allerlei genres bij elkaar plaatst. Beide Canadezen zijn geroemd om hun improvisaties. Vooruit plaatste beide monumenten uit de Montréalse muziekscène bij een groep Belgische muzikanten en gaf hen vijf dagen tijd om te repeteren. Donderdagavond zagen we het resultaat.

Maar eerst: Pas Chic Chic. Zij speelden Franstalige popliedjes met hier en daar een ferme hoek af. Zwierig, dansbaar en licht te verteren. Maar niet zo licht als de meeste Franstalige popmuziek die we kennen. Naar eigen zeggen zijn ze beïnvloed door Serge Gainsbourg, France Gall en Stereolab. Toch niet de minste. Songs werden niet zelden afgesloten met een grote portie noise en lawaaierige echo’s. Zanger Roger Tellier-Craig deed ons qua uitzicht en hoekige bewegingen wat denken aan onze eigen Stephen Dewaele, de toetseniste die een paar speelse popliedjes voor haar rekening nam met haar iele stem, was gewoon een levend popje met een veel te grote bril, terwijl de gemutste bassist continu een minzame trek om de lippen had en zag dat het goed was. Goed, maar niet beklijvend, zeggen wij dan. Leuk groepje om de avond mee te starten.

Dat vonden ook de jongens van Wolf Parade, want tot drie keer toe vermeldden ze tijdens hun optreden hoe goed Pas Chic Chic wel niet is. In een (half-) volle Concertzaal – die net als gisteren in het midden was afgesloten met een gordijn – smeet deze groep een muzikale bom van jewelste. We hadden de twee cd’s van Wolf Parade meermaals beluisterd, maar we waren niet overtuigd. De muziek op de albums lijkt op iets tussen Arcade Fire en TV On The Radio, en vooral de schelle stem van zanger Spencer Krug en de hoekige en robuuste opbouw van de nummers kon ons tot nog toe weinig bekoren. Tot we hen donderdag aan het werk zagen. How wrong we were!

De groep miste één bandlid dat bezig is met een zijproject, maar daar viel wat ons betreft weinig van te merken. Ze deelden ons in het begin van het optreden mee dat ze één uur hadden en dat ze zo veel mogelijk songs zouden spelen. Dat is toch wat jullie doorgaans doen op een optreden, dachten wij, maar het publiek begon er al om te joelen. Fans! Krug plaatste zijn vingers op zijn keyboard en we waren vertrokken voor een dolle rit die we niet licht zullen vergeten. Wolf Parade klonk ongemeen strak, wat veel te maken had met de sterke ritmesectie. De drummer gaf het begrip ‘levende metronoom’ een nieuwe betekenis. Combineer dit strakke geluid met hoekig en avontuurlijk gitaarspel, keyboardloops die de sound extra ondersteunen en twee goeie leadzangers en je hebt wat we noemen: een straf optreden.

De twee frontman-zangers waren duidelijk ook in hun nopjes, want er werd wat afgelachen en afgeknuffeld tussen die twee. We hadden na dit optreden ook zin om mensen te knuffelen, want Wolf Parade had ons bijzonder weten te overtuigen. De gelaagde en alle kanten uitschietende songs, de strakheid en de combinatie van twee stemmen. Geen gemakkelijk groepje om te doorgronden, je moet er wat moeite voor doen om er in te geraken, maar achteraf loont het zeker de moeite. Over ‘I’ll believe in anything’, had een goeie vriend gezegd: “als je Wolf Parade wil begrijpen, moet je dit nummer meermaals beluisteren”. Hebben we achteraf gedaan, en we hebben het ons nog geen moment beklaagd. Het was enkel jammer dat dit nummer live wat de mist in ging door een rommelig geluid en een gebroken bassnaar. Hadden de mensen van Urgent.fm – of was het de VRT - net dit nummer uitgekozen om op te nemen. Beter en affer dan dit zagen we het Montréalfestival niet meer worden. Een waardige opvolger voor de stadsgenoten van Arcade Fire.

Een heel ander verhaal iets later in de Balzaal. Improgitarist en componist René Lussier zou er samen spelen met het Belgische RadioKUKAorkest. Dit kamerjazzensemble kwam tot stand op vraag van radiozender Klara, die (contrabassist) Kristof Roseeuw de opdracht gaf miniatuurmuziekjes te componeren voor het programma de Kunstkaravaan. Ondertussen heeft het orkest hun composities verzameld op een cd die alom goed ontvangen wordt. Lussier en het orkest repeteerden vijf dagen lang in de ingewanden van de Vooruit en brachten het resultaat nu live on stage.

Na de inleiding van muziekprogrammator Wim Wabbes – die Lussier een bijzonder warm hart toedraagt – zagen we Lussier op gitaar, Kristof Roseeuw op contrabas, Lode Vercampt op cello, Philippe Thuriot op accordeon en Tom Wouters op drums en klarinet. Deze muzikanten hebben reeds ruimschoots hun sporen verdiend in de Belgische muziekscène en dat was er aan te merken. Met Lussier brachten ze composities die schipperden tussen scheefgetrokken jazz, speelse luisterliedjes, lichte kamermuziek, stukken die deden denken aan ‘Peter en de Wolf’ van Prokofiev en bijzonder ingetogen muzikale miniatuurtjes. Totaal onhip, soms zo stil dat we op momenten het gefluister aan de overkant van de Balzaal hoorden, maar deze samenwerking klonk erg geslaagd en ook het publiek kon dit zeer smaken.

Origineel was het ook. In ‘L’oiseau Fou’ bijvoorbeeld vertolkten de gitaar en de cello een vogel die, eh, gek is. Wouters bracht op klarinet een bijzonder intieme versie van een koloniale speech tegen slavernij die Lussier in noten had omgezet. En even later werd het geluid van de krakkemikkige internetverbindingen uit de jaren ’90 omgezet in een muzikaal stuk. Zeer wonderlijk allemaal. Mooi van de organisatoren dat ze een dergelijk experiment een plaats op de affiche gaven.

Sam Shalabi’s Egyptian Light Orchestra wilde iets gelijkaardigs betekenen: een grote naam uit Montréal die gekoppeld wordt aan Belgische muzikanten. Er werd ons een rist van genres beloofd (van Arabische klanken over post-rock tot jazz en klassiek). Veel muzikanten op het podium – een tiental – met inderdaad een variatie aan westerse en Arabische instrumenten. Maar hoe fris Lussier en de zijnen klonken, zo teleurstellend klonken Shalabi en companen. Allemaal ongetwijfeld getalenteerde muzikanten, maar het optreden modderde maar wat aan. Veel te lange improvisaties op trompet, sax en contrabas, het voortdurende getokkel op een Arabisch aandoend, eh, tokkelbord. Misschien is ons verstand te klein om dit optreden te begrijpen, maar het viel wel op dat de zaal tijdens Sam Shalabi’s Egyptian Light Orchestra langzaam leegliep. En wij deden mee.

Vandaag is de laatste dag van het festival met onder andere het uitverkochte optreden van Bon Iver. Geen kaarten? Geen nood, vanaf 0u30 is er de gratis slotparty in de Balzaal van de Vooruit, met dj Midijayski. Het volledige programma is nog steeds te raadplegen op de site van de Vooruit.