Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Dankzij de sneeuwvlagen van eerder op de dag helemaal doortrokken van de juiste stemming begaven we ons gisteravond gezwind richting Vooruit voor een avond boordevol boeiende muziek…

Openen was vandaag weggelegd voor Pas Chic Chic in de stilaan voldruppelende Concertzaal. Aanvankelijk miste het concert een beetje vaart, maar vanaf ongeveer halverwege waren we helemaal mee met hun tussen bedwelmende synths en gemeen feedbackende guitaren schipperende dreampop die ons deed denken aan een heldhaftige scifisoundtrack uit de sixties met bijdragen van groepen als Air , Roxy Music, Kraftwerk en Silver Apples (die laatsten moet u overigens zeker eens checken want ook Portishead en Klaxons halen daar nu en dan een flinke schep mosterd). Uitstekend concert – tenzij ze eerstdaags te pletter slaan op de planeet Zorki gaan we deze groep zeker nog terugzien in België.

Dat geldt vast en zeker ook voor de op de rand van de doorbraak balancerende indierockers van Wolf Parade, aangevoerd door Spencer Krug (die u ook kent kent van Sunset Rubdown en Swan Lake) en Dan Boeckner (van Handsome Furs). U mag al die andere groepjes echter onmiddellijk weer vergeten, want ze verbleken allemaal bij de laatste plaat van Wolf Parade, en als hun concert van gisteren enige indicatie mag zijn gaan ook de heren zelf nu voluit voor deze band, want het was duidelijk grote liefde. Dat manifesteerde zich niet alleen in de interactie tussen de twee zangers maar ook in de overrompelende muzikale prestatie van de groep en de enthousiaste reacties in het publiek. Hoogtepunten waren onder andere Soldier’s grin, Kissing the beehive en het fantastische California dreamer, nummers die beginnen met een voorzichtig klein riedeltje als een flakkerend vlammetje aan een lange lont dat uiteindelijk steeds aanleiding geeft tot een aanstekelijke explosie van drums en gitaren. Begint u alvast overal rond te toeteren dat Wolf Parade uw favoriete band is, want binnenkort doet iedereen dat en dan is de lol er weer af.

Tot zover de sectie rock&roll, maar daarmee was ons Canadese avontuur nog lang niet ten einde. Boven in de balzaal maakten een aantal avant-gardeveteranen zich namelijk op om onze bevroren oren te doen gloeien van verbazing. Eerste in de rij was gitarist René Lussier, die een hele week had gerepeteerd met het Belgische RadioKUKAorkest, bestaande uit een drummer, bassist, cellist en accordeonist. Dat leverde het ene moment vrolijke volkse hoempapa-voor-gevorderden op, maar even goed steelse, mysterieuze vlagen filmmuziek, chansons, freejazzexcursies en geluidsnabootsingen: zo had Lussier een interview met een Canadese historicus omgezet in een klarinetpartituur, speelde de band een oude modem na en liet ook het nummer L’oiseau fou weinig aan de verbeelding over. Als een prettig gestoorde schoolmeester dirigeerde Lussier de bandleden of beloonde hij hen met een opgestoken duim of een knipoog voor leuke vondsten of gevat samenspel. Jammer dus dat de man uiteindelijk min of meer van het podium werd gejaagd omdat de tijd al lang om was – hij vond dat duidelijk erg jammer zelf en dat is ook begrijpelijk als je een hele week gerepeteerd hebt. Kom gewoon nog eens terug, René , wij zullen er ook zijn!

Ook Osama ‘Sam’ Shalabi had zich omringd met Belgische muzikanten voor zijn passage op Etoiles Polaires. Net als alle andere performers op het festival is de man afkomstig uit Montréal maar zijn Egyptische roots schemerden duidelijk door: hij bediende zich zelf het grootste deel van de tijd van een oud en de Gentse Irakees Osama Abdulrasol (nóg een Osama ) speelde op qanun, terwijl Elizabeth Anka Vajagic (vrijdagavond solo te zien) haar beste Arabische gezangen bovenhaalde. Bij het begin van het concert zwol de muziek langzaam maar zeker aan, als een opkomende evenaarszon, tot er zich een aanstekelijke traditionele melodie had gevestigd, die nu en dan overwoekerd werd door het vervormde stemgeluid van Alexandre Saint-Onge of de eveneens volstrekt betoeterde trompet van de alomtegenwoordige Bart Maris. Shalabi liet de muzikanten de ruimte om zich op tijd en stond te verliezen in een wervelende collectieve waanzin die op zichzelf al zeer de moeite was maar nog indrukwekkender bleek wanneer na afloop een verdwaald motiefje of de eenzame viool van Aurélie Dorzée opdook. Het concert eindigde zoals het begonnen was: als een ondergaande zon, waarbij de drukte van de dag stilaan wegstierf aan de zinderende horizon. Waw.

En nóg was het niet afgelopen, want aan de overkant van de zaal kwam er plots geluid uit de drums van Eric Craven en de elektronicacollectie van portable Jürgen De Blonde die zichzelf onder dergelijke omstandigheden Köhn blijkt te noemen. Ons niet gelaten, dus goten we in één teug een gratis aangeboden beetje wodka naar binnen en ploften we in één van de zetels in het gezellige zithoekje voor het podium. Helaas bleek wat beide heren te bieden hadden niet echt op het niveau van de rest van de avond. De geluiden die het midden hielden tussen wat er in het controlecentrum van de NASA weerklinkt als de verbinding met het ruimteschip definitief verbroken lijkt en wat je hoort als je ’s nachts in een rammelende trein over de Siberische steppen snelt waren ideaal om wezenloos naar de intrigerende kroonluchters aan het plafond van de balzaal te staren en zich allerlei existentiële vragen te stellen, maar dat leidde ondanks de daverende herrie uiteindelijk vooral tot toevallende ogen, wat toch niet meteen de bedoeling kan zijn geweest van de performers in kwestie. Jammer, maar geen ramp.

Deze donderdag van Etoiles Polaires was er één om in te kaderen. Als u nog enigszins de kans ziet, pikt u dan vooral nog een dagje mee. Of twee.