Democrazy pakte zondag uit met een primeur voor België: ze kregen Squarepusher (!) in levenden lijve (!!) op het podium van de Gentse Vooruit. Squarepusher had het één en ander goed te maken: de vorige keren dat hij geboekt werd voor een optreden in ons nederig landje, wist meneer telkens opnieuw af te zeggen. De concertzaal van de Vooruit was dan ook hopeloos uitverkocht.
Nathan Fake was opener. Voor velen is deze piepjonge Brit nog een relatief nieuwe naam binnen het universum der elektronica, maar voor een remix van de heer Fake bestaat er al een heuse wachtlijst. Hij had zijn warmste clicks en cuts meegebracht en stevende zondagavond resoluut op een feestje af. We hoorden een gevarieerd setje dat plagerig van de ene strakke beat naar de volgende huppelde. Misschien wat frustrerend dat het nooit tot een echt hoogtepunt kwam, maar ons deed het des te meer verlangen naar een spoedig weerzien voor een meer uitgebreide gig.
Waar het publiek nog wat afwezig leek tijdens Nathan Fake, voelde je de elektriciteit in de lucht vlak voor Squarepusher opkwam. Wie ’s mans nieuwste plaat ‘Just a souvenir’ nog niet kende, kreeg die in de Vooruit uitgebreid voorgesteld. Voor dit album haalde hij naast zijn basgitaar en twee laptops ook nog eens een drummer op het podium. Mensen wrongen zich in allerlei bochten om geen seconde te missen van hoe Tom Jenkinson precies zijn muziek creëerde. Een massieve muur van nieuwsgierige hoofden ontnam ons grotendeels dit visueel plezier. We moesten ons tevreden stellen met de drie ledwalls die op het podium neergepoot waren, waarop abstracte fluolichtcomposities de tonen van Squarepushers basgitaar volgden. Hadden we maar onze zonnebril meegenomen.
Opener ‘Star time 2’, een bizar spacy nummer dat met zijn funky basgitaarbegeleiding vooral erg retro klonk, deed heel wat wenkbrauwen fronsen. Dan viel ‘A real woman’ duidelijk meer in de smaak. Gejuich steeg op uit het publiek toen de computerzang van dit hyperkinetisch, radiovriendelijk nummer door de boxen knalde. Lieten deze nummers nog de funky, zelfs hier en daar naar free-jazz lonkende kant van ‘Just a souvenir’ horen, dan vertegenwoordigde ‘Delta-V’ het andere gezicht van de verse plaat: de loeiharde metalkant.Op een genadeloos tempo passeerden riffs waarbij alleen wijsvinger en pink het waard leken om in de lucht gestoken te worden.
Het publiek, dat duidelijk voornamelijk vanwege zijn vorige platen ‘Hello everything’ en ‘Ultravisitor’ een kaartje gekocht had, ontving de nieuwe nummers enigszins weifelend. Zowel teleurstelling als enthousiasme viel van de gezichten te lezen. Pas bij vertrouwde oudere nummers als ‘The modern bass guitar’ en ‘Theme from sprite’ weerklonk een unaniem gejuich.
De bizarre mix van rave, funk, metal, hardtech en drum-’n-bass had hardheid als gemene deler. Hard was het codewoord van de avond. Helaas geldde dit ook voor het volume, waardoor de fijne, hoge elektronicatonen volledig opgeslokt werden. Een cruciaal onderdeel binnen Squarepushers composities ging daardoor de mist in.
Jenkinson genoot zelf zichtbaar van wat een haast tranceoproepend spel moest zijn. Om dergelijke nummers live te brengen, moet je wel een fantastische muzikant zijn. Hoewel het wennen was, konden we alleen maar besluiten dat de strak gecomponeerde nieuwe nummers eens te meer vernuftig in elkaar staken. Is hij nu gek of geniaal? Geen idee, maar zeker is dat hij naar goede gewoonte resoluut voor het andere en vooral compromisloze blijft kiezen. Hate him or love him: een tussenweg bestaat niet. We loved him.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: