Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Nada Gambier

Nada Gambier (°1980) is een Finse artieste die in Brussel woont. Alvorens haar studies te vervolledigen aan PARTS (Performing Arts Research and Training Studios opgericht door Anne Teresa De Keersmaeker) in 2002, studeerde ze dans in Londen in The Place.

Met haar eerste solowork Fragments of ReMembering but Forcing to Forget trad ze op in België, Slovenië en Portugal. In 2002 kreeg ze een studiebeurs van het Arts Council van Finland om deel te nemen aan het Danceweb programma van het Impulstanz Festival in Wenen. In 2003 creëerde ze met steun van het Choreographisches Zentrum NRW/PACT Zollverein in Essen en het DEPARTS netwerk de solo Confessions- The autopsy of a performance. Deze toert sindsdien nog steeds in Europa. In 2004/2005 nam ze deel als danseres aan de creatie Beginnings/Endings van Charlotte Vanden Eynde. Ondertussen werkt Nada ook samen met Cristian Duarte, Peter Fol en Shani Granot aan hun creatie In the Wrong Piece, waarvan de première verwacht wordt in 2007.

Nada Gambier maakt geen dansvoorstellingen. Hoewel haar achtergrond en opleiding anders doen vermoeden, gaat haar interesse eerder uit naar de performancekunst. Het duidelijkste voorbeeld hiervan is de solo Confessions – The autopsy of a performance. Confessions is voornamelijk een ontmoeting tussen een performer en het publiek met het podium dat hen scheidt. De manier waarop Nada aanwezig is op scène, maakt het absurde van theater tastbaar: dat het een grote leugen is, gemaakt om in te geloven. Nada speelt door niet te spelen, en stelt vragen over wat ‘echt’ is op scène. Confessions begint in een dodelijke stemming van verveling, daarna volgen pogingen om een act neer te zetten, het lijkt wel een openbare biecht van een artieste die eigenlijk niet weet wat ze op een podium staat te doen. Niets is minder waar, Nada Gambier hanteert deze vorm erg slim en ontpopt zich als komisch talent en podiumbeest.

In haar werk pendelt ze tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen echt en vals, pure ernst en parodie. Soms ‘too much’, soms heel weinig.

Creatie

“Elk systeem wordt het best begrepen door het onderzoek naar zijn falen.”
Tim Etchells in ‘Not a game anymore, the theatre of Forced Entertainment’ door J. Helmer en F. Malzacher, 2004

Hoe voelt het om te fluctueren tussen geluk en ellende, om te leven in een constante tegenstelling tussen comfort en onzekerheid? Waar, temidden van hypocrisie en geweld, kunnen we vrede vinden? Waar, temidden van de brutale realiteit, kunnen we warmte vinden? Deze vragen mogen dan misschien overdreven dramatisch klinken, toch stellen we ze ons alle dagen, zei het in kleinere doses.

Act of living- catalogue of failure is een poging om vanuit deze vragen onze lichamen te laten spreken en stil te staan bij de nood dit type vragen te stellen). Om te begrijpen hoe dit stuk tot stand komt en welke processen we doorlopen heb ik de informatie in secties verdeeld om de verschillende lagen van het werk uit te leggen.

Het falen als een wezenlijk onderdeel van het leven:

In juli 2005 kwamen Ugo Dehaes, Kwint Manshoven en ik samen met een aantal vragen die te maken hadden met de toestand van onze omgevingen en de worstelingen waar we ons, als deel van die omgevingen, tegenover gesteld zagen. We bespraken ons gedrag vanuit de sociale context waarin we ons bevonden en begonnen na te gaan in hoeverre we ons echt een deel voelden van het leven dat we op dat moment leidden. Na een paar weken besloten we, op basis van wat op die manier naar boven gekomen was, dat als we deze bedenkingen op podium wilden brengen, ons uitgangspunt het falen als wezenlijk onderdeel van het leven zou moeten zijn, en daarop zouden voortgaan. Zoals Tim Etchells (de directeur van het theatergezelschap Forced Entertainment) ooit eens zei: elk systeem wordt het best begrepen door het onderzoek naar zijn falen.
Sindsdien hebben we ons in dit werk voornamelijk geconcentreerd op het falen van onze onderlinge communicatie, het falen om met elkaar in contact te komen, het falen om een functionerend deel van onze omgeving te worden en vice versa. Met onze lichamen willen we een weergave maken van de strijd om erbij te horen en om onze eigen plaats te vinden in een wereld die ons voortdurend vraagt om te veranderen.