Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Ontstaan uit de as van indiepopgroep The Unicorns, is deze Canadese band ondertussen toe aan zijn tweede album. Na het goed ontvangen debuut ‘Return to the Sea’ waren wij dan ook zeer benieuwd naar wat ‘Arm’s Way’ aan moois heeft opgeleverd. Op de vorige plaat kon je trouwens al kennis maken met ritmes en sounds die geïnspireerd leken op Paul Simon’s meesterwerk ‘Graceland’ en nu deze sound met dank aan Vampire Weekend weer helemaal hot is, kan je je gerust de vraag stellen wie hiervoor de eer mag opstrijken. Ik vrees voor The Islands dat dat op commercieel vlak wel eens de indie-revelatie uit New York zou kunnen zijn en niet deze iets minder toegankelijke Canadezen, maar soit.

Er staan nochtans genoeg fraaie songs op deze cd: de swingende openingstrack ‘The Arm’, waarin een meesterlijk gitaarriffje opbokst tegen een sierlijk strijkmotief, laat het nu net de combinatie zijn van deze twee elementen die deze song zo super maken. Dat de song daarna nog alle kanten lijkt op te botsen, laat vooral de onbegrensde creativiteit van deze zeskoppige band horen. ‘Pieces of You’ is dan weer iets meer poppy en vooral de tekst gaat hier met de grootste pluimen lopen. Oordeel zelf maar: “They found your bones in the homes of a thousand little gnomes, who’ve taken pieces for decoration. They’d opened up their mouths, seemed like peaceful little mouths inside they found a mouthful of pieces”. ‘Creeper’ blijkt uiteindelijk het meest rechtoe-rechtaan-nummertje te zijn en zou zo op een album van de koninging van de foute pop Mika kunnen, maar blijft gelukkig aan de juiste zijde van de goede smaak. Het mag dan wel het buitenbeentje zijn hier, het hapt toch heel lekker weg, wellicht net doordat het zo uit de toon lijkt te vallen.

Want de songs hier zijn eigenlijk labyrintjes waarin je al snel verloren zou kunnen lopen maar dankzij ingenieuze en onverwachte wendingen blijf je toch alert genoeg om de uitgang te vinden. Luister bijvoorbeeld eens naar het ruim vijf minuten durende ‘Life in Jail’ dat halfweg een totaal ander ritme krijgt aangemeten waardoor je zelfs denkt met een andere song te maken te hebben, toch slagen ze er in om uiteindelijk alles één geheel te laten klinken. Ook ‘In The Rushes’ (inclusief een stukje van The Who) is een fikse wandeling op zich, alleen missen we hier toch eerder een gids om alles in goede banen te leiden. Slotnummer ‘Vertigo’ vergt nog een langere inspanning maar hier wordt de luisteraar uiteindelijk beloont met een prachtige instrumentale finale, waardoor het album op een hoogtepunt zijn laatste noten mag laten horen.

Conclusie: deze tweede Islands-cd klinkt alvast wat ‘moeilijker’ dan hun debuut, maar bevat uiteindelijk voldoende lekkers om nu ook weer de aanbevelingssticker boven te halen: u weet dus wat u moet doen.

www.motelmagnolia.nl