Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Richard Galliano verkoos zijn eigen composities boven een set met Franse chansons, maar veel van zijn werk behoort zelf al bijna tot het publieke domein. Ook op dat vlak kun je hem wel met Toots Thielemans vergelijken: het is volbloedjazz, maar het valt bij een breed publiek in de smaak, wellicht omdat Galliano’s muziek altijd een beetje danst en omdat ze tegelijk vrolijk en melancholisch klinkt. Dat is ook zo op deze plaat met het Brussels Jazz Orchestra. Bij oppervlakkige beluistering klinkt die vaak tamelijk doordeweeks, maar de charmes zitten in de details, bijvoorbeeld in de manier waarop Galliano voortdurend wisselt tussen voorgrond en achtergrond. Luister hoe de accordeonist in ‘Poème’ ritmische accenten plaatst, dan zwierig soleert en nadien subtiel harmonisch bijkleurt in de trompetsolo. Gelijkaardige pracht zit in de ballade ‘Rue de Maubeuge’. De beste nummers zijn niet toevallig in een arrangement van Bert Joris. Hij kent het BJO als zijn broekzak en gunt Galliano meerdere glansrollen. Zijn naam mocht best in grote letters op de flap.

www.demorgen.be