Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Wat is de Europese identiteit? Een vraag die gerespecteerde geesten kopzorgen bezorgt. Heeft de vraagstelling eigenlijk zin? Tranen smaken overal even zout, een lach verandert niet aan de grens. We leven in een frivool, soms lastig en humeurig continent dat steeds rekening moet houden met diversiteit. We zijn verscheiden, een lappendeken vol contrasten. We bevochten elkaar met schuim op de lippen. Wij allen bleven liggen op straatstenen of in zompige aarde. Anderzijds kan die diversiteit ons vertederen. We zijn geroerd door de open kijk, de eeuwenoude klanken, de onverzettelijkheid en de omarming van ‘de ander’. Ooit begon men (Jean Monnet) aan dit Europa met het ideaal mensen te verenigen, niet zozeer staten. Kennen wij de ander uit ons continent?

Natuurlijk is de eerste stem van de gewichtige centrale landen ons niet vreemd, maar hoe klinken de kleintjes? Sommigen zijn fier op hun afkomst. Anderen hebben een absurde, verstoorde relatie met hun geboorteland. Weer anderen hebben geen land. Uiteindelijk zingen stedelingen, nomaden en boeren hetzelfde lied. Ze kijken allen even laconiek om naar de vorige wrede eeuw en staren met open mond naar de grijze maatpakken die de kantoren binnenglijden in het verre Brussel. Ze vragen zich af of deze frisse heren het volle leven kennen, de geur van hun gewassen, de vreugde bij het slachten, het samen drinken van zelfgestookt geestrijk vocht, de rauwe melk, een lied dat te oud is om er de oorsprong van te kennen en voelen hoe het snikt, schokt en ronkt. Ook dit is Europa. Een levende traditie versus de law and order uit het verre Brussel. Ieder wellicht met de beste bedoelingen. Laat ons hopen.